Beetje bij beetje merk ik dat ik me weet te herpakken. Er is een enorme moeheid aanwezig die me laat merken dat er talloze processen in mij gaande zijn, dat kost energie. Ik weet het en dus probeer ik hierin ook lief voor mijzelf te zijn.
Tegelijkertijd blijf ik me richten op de connecties met bdsm die goed voelen en ook goed voor me zijn. Afgelopen week mocht ik weer enkele bijzondere gesprekken voeren met mensen om hen te helpen inzicht in hun eigen connectie met bdsm te vergroten. Het maakt me blij en ook dankbaar dat ik dit mag doen, en ook dat het me ondanks de ‘storm’ in mijn binnenste lukt.
Ook het zoeken naar kunst (en het delen ervan) ben ik weer op gaan pakken, ik had dat eventjes losgelaten omdat het meer energie wegtrok dan het me gaf. Alhoewel dat eigenlijk meer ligt in reageren op reacties die gegeven worden dan het daadwerkelijke delen van kunst zelf.
Wat ook fijn is om te merken is dat ik nog steeds dicht bij mezelf kan komen, gek doen, beetje plagen, grappige woordspelingen maken. Ik realiseer me heus wel dat dit deels ook een manier is om te overleven, een mechanisme dat ik ontwikkeld heb en waarvan ik heb ontdekt dat het alles minder zwaar maakt. Het betekent niet dat het verdriet verdwenen is, het betekent niet dat alles nu ineens weer goed is.
Misschien vind ik het nog wel het meest dubbel dat enerzijds alles in mijn leven bdsm is en anderzijds bdsm niet alles in mijn leven is. Ik leer beter navigeren, in de dynamiek met mijn lief, in de gebieden waar bdsm verdwenen is.
Rouwen heb ik even opzij gezet, ook dát ben ik mij bewust. Ik kan dat nu nog niet oppakken maar dat hoeft ook niet.
Beetje bij beetje, in mijn eigen tempo.
Plaats reactie