Omdat ik niet anders kan beweeg ik mee met de verschillende delen in mij. Ik ga van kil en emotieloos naar gebroken en huilend, elke laag draagt een dofheid in zich die me laat bevriezen.
Ik wil schreeuwen maar mijn schreeuw wordt al gesmoord voor deze ruimte krijgt.
Huilen zou ik willen maar ik kom niet verder dan een paar tranen die over mijn wangen rollen.
Schrijven zou ik willen, ongeremd de woorden laten stromen maar iets in mij staat op de rem.
Mijn account verwijderen, mijn blog verwijderen, alles dat zo enorm mij is laten verdwijnen…dát klinkt als een voortdurende echo in mijn binnenste. Het smeekt om actie, om daden, het wil dat ik iets doe om deze pijn te laten stoppen.
Uit alle macht beschermt een ander deel die razernij, die razernij die wil verwoesten en zich op mijzelf richt. Alsof het een boosheid richting mijzelf is, alsof ik mijzelf verwijt dat ik dit mijzelf aandeed. Liefde beweegt diep, ik weet dat als geen ander. De liefde van de sub in mij beweegt nog dieper, nog verder tot ze verstrikt raakt.
Hoe kan ik mijzelf verwijten dat mijn overgave zo sterk is dat ik trouw blijf aan diegene aan wie ik mij gaf….ik kan dat niet. Het is één van de mooiste kanten in mij, mijzelf zo kunnen geven. Zo onvoorwaardelijk, zo diep, zo standvastig. En de keerzijde ervan is dit.
Ik kan niet weg bewegen, ik kan niet bewegen naar andere opties, ik kan geen andere deuren openen.
Het enige dat ik kan is door die lagen bewegen, zoekend naar plekjes waar de emoties even minder scherp en minder verlammend zijn.
Plaats reactie