Soms kan iets zo diep en hevig binnenkomen, de mooie dingen maar ook de schaduwzijde van de mooie dingen. Dat een plekje geven is een complexe beweging. Er gaan zoveel emoties wervelen, sommige grijpen de regie, anderen maken dat ik me terugtrek. Ik ga razen in stilte, ik uit mijn razernij niet meer. Er is geen klankbord, er mist een veilige plek waar ik me uiten kan. Schrijven doe ik ook bijna niet meer als ik meegezogen word door die werveling van emoties, of als ik neig te verdrinken in de eenzaamheid die ik ervaar.
Ik stimuleer mijn lief om de connectie met zijn gevoel aan te gaan, om eerlijk naar zichzelf (en naar mij) te zijn. De laatste weken leek het even alsof we de connectie weer gevonden hadden en vasthielden, ik geef eerlijk toe…ik durf er niet meer op te vertrouwen dat het blijft. Ik stel me in op het moment dat het weer vervaagt en verdwijnt. Dat maakt de klap minder hard voor me, dat stelt me in staat om sneller mijn weg te vinden wanneer ik weer op mijzelf teruggeworpen word.
Afgelopen weekend gaf mijn lief aan dat hij wel graag samen onze ruimte in wilde nemen, een soort codetaal voor ‘ik wil graag bdsm met je beleven’. Daarna was er een stilte, ik betrapte mijzelf erop dat ik niet alles vanuit mijzelf wilde moeten halen. Ik wil geïnspireerd worden door de partner die aangeeft bdsm met mij te willen beleven, ik wil de dynamiek kunnen voelen voordat we in het moment stappen. Ik kan gewoonweg niet zomaar omschakelen, dat is niet hoe ik het beleef. Echter sinds onze dynamiek een soort haperende motor is geworden die vaker stilstaat dan dat hij goed geolied draait is dat de realiteit waarin ik een weg probeer te vinden.
Er is een (lange) tijd niets, en dan ineens is er een bdsm dynamiek die dan doorgaans, een momentopname, die vaak in het voren door mij gevoed word.
De stilte, het gebrek aan dynamiek maar zeker ook het gebrek aan communicatie, het leek me min of meer lam te leggen. Ik liet het er zijn en besloot te zien hoe de dag zich zou ontwikkelen. In de avond overlegden we kort, hij ging de hond uitlaten en daarna was er ruimte voor ‘ons’.
Doorgaans ga ik me dan omkleden, alles in mij zei echter nee. Een hele duidelijke en harde nee.
Dus ik luisterde naar mijn nee, toen lief terugkwam van wandelen met de hond besloot ik te praten.
Gesprekken zijn tegenwoordig kort, ik weet dat ik teveel vragen stellen kan dus legde ik de focus bewust op één vraag. Was er de wil om bdsm te beleven of was er het gevoel om bdsm te willen beleven?
We hebben al vaker erover gesproken dat we beiden onze ruimte in moeten kunnen, durven en mogen innemen. Het werkt gewoonweg niet wanneer één van beiden ruimte inneemt en de ander dit niet doet. Dat hebben we nu vaak genoeg ondervonden, dat heeft tot genoeg frustraties geleid en het is een pad dat ik niet meer uit ga.
Hoe confronterend mijn vraag ook was, het antwoord werd al snel helder. Er was een wens om bdsm te willen beleven, een wens om het te kunnen voelen, het gevoel was er niet.
Dus lieten we het los, keken we film, besloot ik daarna om niet mijn frustraties mee mijn bubbel in te nemen.
Vandaag was een dag waarop we elkaar amper gezien hebben, de tijd dat we elkaar zagen kwam het niet tot een gesprek. Dat steekt me dan wel, daar durf ik wel eerlijk over te zijn. En ik durf ook eerlijk toe te geven dat ik het gesprek ook niet meer aanga. Vanuit verschillende emoties, soms omdat het me moedeloos maakt. Het voelt op voorhand al als een verloren gesprek, als een frustratie die ik bij mijn partner neerleg waar hij niet op gaat reageren. Soms omdat een gevoel van boosheid me parten speelt en ik bewust wacht tot hij het gesprek aangaat omdat ik de bevestiging wil krijgen van wat ik al zo lang ervaar.
Soms omdat verdriet de overhand krijgt, dan wil ik niet praten omdat praten mijn gevoelens van eenzaamheid en verdriet versterkt.
In de avond kwamen dochter en schoonzoon even langs, daarna gingen we samen een rondje met de hond en heb ik uiteindelijk maar gewoon heel bot de vraag gedropt of er nog gedacht was over het gesprek van gisteravond.
Het antwoord was duidelijk, een sterk kader. Alleen wanneer hij ‘het’ voelt gaat hij mij uitnodigen mijn ruimte in te nemen.
Ik hoorde nog net niet het gerinkel van mijn binnenste dat instortte, ik voelde het wel.
Hoe fijn het ook is dat lief zijn kaders zo helder heeft en grenzen aangeeft, het maakt ook iets anders heel erg duidelijk.
Er is geen bdsm dynamiek, we hebben niet eens een bdsm lat-relatie. We zijn levenspartners in een monogame relatie met een verschil in verlangen.
Mijn profiel op FetLife klopt. Ik leef en beleef de levensstijl wanneer het kan, bdsm is een rode draad in mijn leven. Maar het is wel een verdomd eenzame draad geworden, dat is me vanavond wel even heel erg duidelijk gemaakt en het heeft diverse deuren in mij keihard dichtgegooid.
Plaats reactie