Gekoesterd en kwetsbaar

Mijn lieve Grijze schreef:
Gisteren ontdekt dat je iemand alle emotionele hoeken van de ruimte kan laten voelen door niet te bewegen maar stil op een stoel te laten zitten en ervaren.

Het vat een bijzonder bewegen samen in een paar woorden. Ik was het die de emotionele hoeken bezocht, voelde, doorleefde terwijl ik warm ingepakt vastgebonden op een stoel zat.
Zo fijn voelde het om warm ingepakt te zijn, ondanks onze voorzorgsmaatregelen om de verwarming op tijd hoog te zetten en een temperatuur van 22 graden in de woonkamer balanceerde mijn lichaam op het randje van het koud hebben.
De dekens die om mij heen gelegd werden, eerst een beetje grappend maar al snel met een touw vast gezet werden gaven een gevoel van veilig en gekoesterd worden. Mijn handen waar dunne touwtjes omheen gedaan werden, één hand die aan mijn netkous werd vastgemaakt.
Het waren subtiele bewegingen, anders dan de bewegingen die we voorheen maakten. Juist in die subtiliteit schuilde een rust die ik als erg prettig heb ervaren.

Was ik de avond heel dapper ingegaan als brat ontdekte ik al snel dat de brat in mij zich maar korte tijd toont. Of dat een gevolg is van de veranderingen en haar terugtrekken of dat het een verandering in mij is en ze niet meer zo sterk aanwezig is weet ik niet. Vind ik ook niet zo belangrijk. Wat ik bijzonder vond was om te merken dat toen het idee zich eerder op de dag aankondigde, geïnspireerd door een overhemd van Grijze die eigenlijk net iets te klein voor hem was besloot ik dat in de ochtend dat die avond dat overhemd ons leven zou verlaten en we dat op memorabele wijze zouden doen. Op het moment dat ik dat semi grappend zijn voelde ik het meisje in mij tot leven komen, het was duidelijk haar insteek dit en ik besloot om mee te bewegen en te zien tot hoe ver, en ook waar, deze beweging me brengen zou.

Gedurende de dag maakten we er af en toe grapjes over. Na mijn hoognodige middagdutje was ik even bang dat daarna het gevoel weg zou zijn. Dat wil wel eens gebeuren maar zodra ik wakker werd voelde ik haar aanwezigheid. Terwijl we samen aten en een ontspannen film keken volgde ik ook de ontwikkeling in mijn gevoel en hoofd. Het meisje was in gedachten bezig met een outfit bedenken en ik was verrast, en misschien ook wel een beetje verbaasd, om te merken hoeveel verbinding er in mij was met de puber die ik ooit was. Geen meisje meer maar ook nog geen vrouw, bewust van mijn uitstraling maar ook nog zo vreselijk kwetsbaar. Ik keek met de ogen van de vrouw die ik nu ben naar haar, ik voelde vanuit het hier en nu mee met hoe ik mij destijds had gevoeld. Ik durfde het aan, ik gaf haar de regie en dat resulteerde in een klein tikkeltje brutaal en uitdagend gedrag richting Grijze en deze outfit:

Het was bijzonder om te merken wat het met me deed, dit te dragen. Behalve toen Grijze grappend zei dat we zo wel konden gaan stappen. Echt niet! Dat is een stap te ver voor dit meisje. Zelfs binnen de besloten sfeer van een feestje zou ik die stap nog niet zetten. Maar voor dit moment, dat intieme moment dat alleen tussen hem en mij bestaat, in dat moment durf ik de stap wel te zetten.
In het begin van onze relatie was ze veelvuldig aanwezig, het meisje, de brat, uitdagend met een sterke behoefte aan gespankt worden. Nu sluimerde er een onrust in mij, was dat wel wat ik nu wilde? die spankings? die specifieke dynamiek? Ik kwam tot de conclusie van niet, en deelde dit voorzichtig met mijn Grijze. Die zich wel voor de gelegenheid had omgekleed en meer Meneer geworden was, wat voorheen altijd een prikkel was voor het meisje in mij maar nu niet diezelfde prikkel gaf. Het is en blijft zoeken, voor beiden.

En in dat zoeken vonden we dit keer andere deuren, andere ruimtes om te betreden.
Een dynamiek die dreef op rust, op kalme bewegingen wat mij in staat stelde om steeds dieper in mijzelf af te dalen. Mijn gezicht was eigenlijk het enige dat niet bedekt was en ineens wist ik wat ik graag wilde voelen, al schrok ik daar wel even van. We hebben een paar hevige gags en als die gebruikt worden dan beweegt de dynamiek zich richting vernedering en het zichtbaar maken van mijn kwetsbaarheid daarin. En dat was nu precies wat ik Grijze wilde aanreiken, hij mocht die ruimte betreden en bespelen. Ik ga niet op de details maar er bevinden zich voor mij een paar triggers in die ruimte die me in één klap over de grens kunnen jagen. Dat is een risico waar we ons altijd van bewust zijn, en toch durfden we samen die ruimte te betreden. Sterker nog, mijn Grijze bewoog zich op de grens zonder dat het mij de afgrond induwde. Dat in combinatie met de koestering van de dekens en het vast zitten maakte deze beleving enorm hevig en diep.

Dankjewel lieve Grijze dat jij het aandurft om samen nieuwe wegen te zoeken en vinden.