Dit schreef ik al op 2 april maar soms loop ik achter met updaten van dit blog
Na een te korte nacht en de hoofdbrekens die vooraf gingen aan het schrijven van Het Breken van de Nacht had ik een lekkere middag die ondanks dat het niet zo productief was als ik had gewild me wel een goed gevoel gaf.
Tussendoor lekker even gewandeld met hondje, af en toe even buiten in het zonnetje gezeten, genietend van het mooie plekje in de tuin en mijmerend over van alles en nog wat.
Zo dacht ik terug aan afgelopen zaterdag toen we op bezoek gingen bij broer en schoonzus, hoe fijn het is dat we nu beter (en ook wat vaker) contact hebben en we openlijk kunnen praten over de gedragsveranderingen in mijn moeder zonder dat iemand zich daardoor aangevallen voelt.
Onlangs overleed een vriend van mijn ouders, als kind was ik daar kind aan huis. Vele logeerpartijtjes heb ik er doorgebracht. Toen ik al jong moeder werd ging ik af en toe bij hen op bezoek en zag hoe ze genoten van het ‘opa en oma gevoel’. Na het ongeluk van mijn ouders waren hij en zijn vrouw een enorme steun voor me, niet alleen omdat ze écht luisterden maar vooral omdat ze me stimuleerden om kritisch te zijn en niet weg te lopen voor de écht moeilijke stappen die gezet moesten worden. – Waar ik overigens afgelopen week voor het eerst in bijna 14 jaar op een heel mooie, eerlijke en open manier met mijn moeder over heb kunnen praten. Daar wil ik nog wat over schrijven maar daar heb ik meer ruimte voor nodig. –
Samen waren deze vrienden van mijn ouders onderdeel van mijn jeugd, en al ben ik blij dat zijn lijden nu voorbij is, natuurlijk stemt het me ook een beetje verdrietig dat er wéér iemand die deel uitmaakte van mijn verleden overleden is. Ik ga steeds beter mijn oma begrijpen die geen uitvaarten meer wilde bezoeken omdat er steeds meer omvielen en zij in haar gevoel alleen overbleef.
Morgen ga ik met mijn dochter samen op bezoek bij mijn moeder, ik geef eerlijk toe dat ik daar wel een beetje tegenop zie. Mijn dochter kan erg veel plek innemen met praten over alle veranderingen in haar leven, mijn moeder neemt eveneens veel plek in 😉 maar het is tevens ook bijzonder om met drie generaties vrouwen een middagje samen te zijn.
Over al die dingen mijmerde ik terwijl ik in de tuin genoot van het zonnetje, daarna even naar bed om op te laden. Ik zag een schaduw op de muur en zonder erbij na te denken pakte ik mijn telefoon om te proberen een creatief/sensueel schaduw foto te maken (zo goed als mislukt haha) en daarna maakte ik nog wat sensuele selfies op bed. Ik voelde me ineens zo heerlijk vrij, sensueel en dicht bij mezelf en met glimlach realiseerde ik me dat mijn besluit om iets meer ruimte zelf in te nemen (in tegenstelling tot mij dienstbaar opstellen aan alle projecten waar ik me mee bezighoud) én mijn besluit om vannacht tóch te schrijven over mijn strijd een stuk rust gebracht hadden. En die rust leidde me vanzelf naar spontaan de flow van mijn gevoel volgen.
Plaats reactie