Onlangs wees een vriend me er op dat ik ergens niet zo prettig gereageerd had. Niet prettig in de zin van….mijn reactie zou confronterend en moeilijk kunnen zijn voor mijn partner. Het is inderdaad niet mijn stijl om dat zo te doen, mijn reactie kwam voort uit onmacht en verdriet. Dat spreekt het niet goed maar laat zien dat ik ook maar een mens ben.
Afgelopen weekend in een zeldzaam open gesprek met mijn partner kwam bij mij het gevoel bovendrijven dat ik ten onder ga aan mijn loyaliteit, meer specifiek aan mijn overgave. Ik blijf vasthouden zelfs al is er bijna niets meer, ik blijf trouw aan mijn keuze zelfs al resulteert dit in emotioneel leegbloeden. Daar zit iets moois in maar ook iets dieptriests want op deze manier bloed ik emotioneel leeg terwijl de bdsm in mij doodbloedt. Dat besef raakt me, heel erg diep. Ik weet niet wat ik ermee moet, met dat besef. Tegen beter weten in blijf ik hopen dat die Dom waar ik mij 18 jaar geleden aan gaf ooit de weg terug weet te vinden. De weg terug naar zichzelf, de weg terug naar onze dynamiek, de weg terug naar zijn plek innemen binnen onze relatie. En daar hoort voor mij een stuk verantwoordelijk bij, de verantwoordelijkheid om zorg te dragen, om te zien wanneer de zijn sub verdrinkt in de leegte en daar iets mee te doen.
Noem mij maar ouderwets, of romantisch dat ik dat zo ervaar. Ik heb zelf twee jaar geleden gezegd dat er geen Dom/sub verhouding meer is en dat het te confronterend voor me was om dat telkens te zien in de relatiestatus als ik inlogde op FetLife. Maar vanuit mijn overgave ben ik nog steeds zijn sub, met alle emoties die gekoppeld zijn aan hoe daar invulling aan gegeven wordt. En dat zijn ontzettend veel emoties, die ik alleen draag, waar ik alleen een weg in probeer te vinden. Is het dan vreemd dat ik soms zo ongelooflijk boos ben omdat ik in aan mijn lot wordt overgelaten, en ik dan een keer in een reactie wat scherper uit dan ik doorgaans doe.
Het me niet uiten omdat dit pijnlijk voor mijn partner is, daar ga ik soms ver in en soms botst het enorm met mijzelf verliezen in de leegte die ontstaan is. Benoemen wat in mij leeft is één van de weinige ruimtes die ik nog betreden kan, als ik die ook kwijtraakt dan kan ik de deur naar bdsm net zo goed dicht gooien. En dat is iets dat ik niet kan, er zijn zoveel aspecten van en in mijn leven verbonden met bdsm. Maar zij bieden geen van allen, en ook gezamenlijk niet, voldoende invulling om de leegte, het gemis, het verlangen te kunnen vervangen. Ze zijn geen compensatie, ik adem bdsm. Dat is een groot deel van mij, en het breekt me dat ik dit niet beleven kan binnen mijn relatie en ik leef met een partner die daarin een andere kant op beweegt, of in mijn gevoel lijkt te bewegen.
Tegenwoordig slaap ik bar slecht, mijn hoofd, mijn emoties, mijn lichaam…ze houden me wakker. Ze houden me in de greep van machteloosheid. Er is al zo lang geen echte rust meer in mij.
Plaats reactie