Streling van het touw

Onlangs heb voorzichtig ik de draad van sensuele zelfportretten maken weer opgepakt. Het lukt me nog niet echt om de juiste flow te pakken te krijgen maar het voelt wel goed om er weer mee bezig te zijn. Bladerend door de shoots die ik gedaan heb realiseerde ik me dat er eigenlijk best veel zijn die ik nog altijd niet gedeeld heb hier. Waarom weet ik eerlijk gezegd niet, soms wil ik niet te snel zijn met iets delen, soms ook wel hoor dan ben ik zo enthousiast dat ik het direct bloggen wil. Maar vaak heb ik ook tijd nodig, om wat verder weg te drijven van de kwetsbaarheid die gekoppeld is aan mijn foto’s en vooral aan het mijn lichaam zo tonen.

Deze serie was een intuïtief experimenteren, ik had geen uitgewerkt idee. Ik wilde iets met touw en ik vind foto’s maken met de spiegel een fijne manier van werken. Wat ik niet voorzien had was wat het met me deed. Het gevoel van touw op mijn huid had me bij een diepere laag in mijzelf gebracht, ik was zonder het me bewust te zijn in een dynamiek van overgave gestapt. Zonder partner, zonder wisselwerking, vanuit verdriet om het gemis van die wisselwerking, ik heb naderhand wat traantjes gelaten en ben in de veilige bubbel van mijn bed gestapt.

Nu, zo’n zeven maanden later, ben ik op een punt beland dat ik de foto’s én wat het met me deed met een goed gevoel kan delen.