Gecompliceerd navigeren

Het is gecompliceerd navigeren met het enorme contrast in mijn ‘bdsm leven’. Dagelijks ben ik met bdsm bezig, ik zoek, vind en deel bdsm kunst en ook al ontstaat er in tijd een soort gewenning en raakt het me nog maar zelden, toch zijn er geregeld nog wel foto’s of kunstwerken die iets dieps in mij weten te raken.
Via de sociale platformen waar ik actief ben, zowel persoonlijk als gekoppeld aan mijn activiteiten binnen het bdsm wereldje, voer ik dagelijks gesprekken met mensen over bdsm. Vaak oppervlakkig, een enkele keer meer diepgaand.
Er zijn een handjevol mailcontacten waar ik inmiddels al een paar jaar mee in gesprek ben, de gesprekken zijn soms erg persoonlijk en aan bdsm gekoppeld. Dat gaat meestal over de gedachten en gevoelens van de ander in relatie tot diens bdsm gevoelens, als het over mij gaat dan houd ik afstand.

Die afstand is zelfbescherming, het is niet dat ik het niet zou willen. Ik wil het wel, maar ik wil het niet met een vreemde. Ik wil die gesprekken kunnen voeren met mijn partner, met degene waarmee ik in een monogame levensrelatie verkeer. Met de partner die ik ooit mijn Dominant noemde, nog steeds de enige aan wie ik mij geef, de enige die mij de Zijne mag noemen. Dat ik me zo eenzaam en verloren voel verwijt ik hem soms, in stilte want ik uit me daar zelden over. Dat gaat ook niet als er niet gepraat wordt, want om me te kunnen uiten is een basis gevoel nodig. Een basis die gefundeerd wordt door een gevoel van veiligheid, het me veilig voelen om mij kwetsbaar te mogen en kunnen uiten omtrent álles dat ik denk, voel en beleef. Een veiligheid die ook gevoed wordt door het vermogen van de ander om te kunnen communiceren, dat is altijd al een wankel evenwicht geweest in onze relatie en dat is inmiddels uit balans. Dus uit ik me nog maar zelden, ik houd mijn gedachten en gevoelens bij me, heel soms schrijf ik er iets over. Wat niet leidt tot een gesprek, wat overigens nooit mijn doel is van schrijven maar het toont wel iets. Het laat zien dat dat wankele evenwicht verdwenen is.

In mijn beleving hoort het me kunnen en mogen uiten bij D’s dynamiek, iets waarvan ik dacht dat we die hadden maar in tijd ben ik me gaan realiseren dat dit vooral mijn projectie is. We hebben een bdsm dynamiek maar geen D’s. Ik denk dat we die nooit echt gehad hebben, dat is iets dat ik onze relatie toedichtte. We kunnen enorm diep en intens samen die dynamiek bespelen en beleven, dat is bijzonder en waardevol maar het zijn momenten. De tijd tussen die momenten zijn voor mij eenzame momenten. Momenten die ik misschien wel meer ben gaan vullen met bezig zijn en blijven met bdsm, zonder de dynamiek die ik graag zou willen beleven. Ik heb me daarbij neergelegd, het is een keuze. Ik heb het al vaker geschreven, ik hecht enorm veel waarde aan de monogame verbinding die mijn partner en ik delen. Dat geeft me iets dat ik zou kwijtraken wanneer ik een andere keuze maak, dat gevoel van onvoorwaardelijke verbinding kan ik niet in woorden uitdrukken. De waarde ervan, voor mij, is waanzinnig groot. Zo groot dat ik ondanks alle eenzame momenten nog steeds niet bereid ben deze los te laten. Wel ben ik soms bang dat de balans de verkeerde kant op doorslaat, dat ik de eenzame momenten niet meer trek, dat de waarde van de monogame verbinding niet meer genoeg voor me is.

Momenteel vliegen mijn gedachten alle kanten op, ik maak verbindingen, ik zie dingen, ik koppel en ik maak los. Ik wil erover schrijven maar kan de woorden niet echt vinden. Het besef dat ik onze bdsm relatie als D’s zag terwijl ik dat, met en vanuit mijn gevoel nu, oprecht niet meer kan, dat besef is pijnlijk. Het maakt dat ik aan het herdefiniëren ben en dat wakkert de onrust aan dat ik in dat proces misschien wel andere waardevolle definities kwijtraak. Toch is dit waar mijn kracht ligt, de confrontatie aangaan met mijn gevoelens en gedachten. In alle eerlijkheid kijken en uitspreken wat ik denk en voel, zonder verwijten, zonder acties, zonder oplossingen.