Terugblik

Ergens voelt het zo vreselijk cliché om terug te blikken echter ik ben mij er ook van bewust dat kijken waar je vandaan komt, wat je hebt meegemaakt, overwonnen, verloren, welke gevoelens en gedachten er waren, dat is allemaal onderdeel van een proces. Een proces van groeien, een proces van sterker worden, van balans hervinden of een nieuwe balans vinden.

2024 heeft voor mij lange tijd in het teken gestaan van mij eenzaam en verloren voelen, het niet kunnen vinden van de (juiste) connectie met mijn partner, het gevoel delen in mijzelf kwijt te raken die ik niet opnieuw wilde verliezen. Het voelde soms als wanhopig vasthouden aan iets waarvan ik niet wist of het me omlaag zou trekken. Er zijn momenten geweest dat ik er van overtuigd was te zullen verdrinken in de vele emoties, de vele frustraties, de momenten van onmacht. De impact van dit alles op mij, het haalde me uit balans, het werd steeds moeilijker voor me om mijn balans te hervinden.

Gedurende dit alles maakte ik mijzelf één belofte, of nee eigenlijk zou ik moeten zeggen dat ik gedurende dit alles vasthield aan één belofte die ik mijzelf had gemaakt. Ik zou niet mijzelf (opnieuw) wegcijferen omwille van liefde of zelfbehoud. Ik zou trouw aan mijzelf zijn. Daarmee heb ik het mijn partner absoluut niet gemakkelijk gemaakt, dat weet ik. Hij had (en heeft) echter zijn proces, ik heb het mijne en dan is er nog ons gezamenlijk proces. Beiden moe(s)ten we ons door rouw worstelen, er is één en ander verloren gegaan. Dat heeft impact op onze dynamiek, als levenspartners maar vooral als bdsmpartners. Er is ook iets gewonnen, het vertrouwen in de loyaliteit naar elkaar en onze verbinding. Misschien was het voor beiden wel makkelijker geweest om een hoofdstuk af te sluiten en voor bdsm een pad met een andere spelpartner te gaan bewandelen. Het feit dat we dit niet wilden doet iets met me, dat ik dit zelf niet wil heeft het mij echt niet makkelijker gemaakt. Ik durf eerlijk toe te geven dat ik mijzelf er om vervloekt heb, want in dat vasthouden van mij ontstond een vacuüm en in die leegte dreigde ik mijzelf nog verder kwijt te raken. Met name voor de sub in mij was en is het zwaar, zij draagt de grootste last van verlies. Nu we binnen bdsm weer een weg aan het vinden zijn staat zij nog steeds op een zijlijn, ik voel aan alles dat ze er niet klaar voor is om mee te gaan op dit nieuwe pad.
Dat stemt verdrietig, dat raakt gemis en eenzaamheid. Er zijn momenten dat ik haar omarm met en in haar vele verwarrende emoties, en er zijn momenten dat ik haar laat zien dat er ook andere dansen zijn om te dansen.

Het zijn gevoelens waar ik moeilijk woorden aan kan verbinden, ik kan mijn partner niet uitleggen dat er wezenlijk iets is veranderd. Hij ervaart dat zelf anders, hij ziet de sub waar ik haar niet toelaten kan en voor hem is dat goed en genoeg. Ik kan in diezelfde momenten de scherpe steken voelen van de brug niet kunnen oversteken. In alles probeer ik elk deel in mij te respecteren en de ruimte te geven die elk van hen nodig heeft om hun eigen pad te vinden op deze nieuwe weg. Dat dit kan betekenen dat delen verder weg zullen staan raakt een verdrietige snaar maar er is ook een besef dat wanneer ik kies voor paden die beter bij deze delen passen dat dan andere delen gemis en verdriet zullen ervaren.

Het is nooit gemakkelijk wanneer je iemand bent met meerdere lagen, het is vrijwel onmogelijk om alle delen volledig in balans mee te krijgen.

Zo aan het eind van het jaar kijk ik met met meer vertrouwen naar het nieuwe jaar. Ik weet dat ik in staat ben wegen te bewandelen zonder consessies, ik weet dat ik op mijzelf kan vertrouwen. Niets ten nadele van mijn partner, ik wéét dat ik op hem kan vertrouwen maar de Dom die hij was is voor mij verdwenen en dat maakt dat ik hierin een nieuw proces moet doorlopen. Opnieuw aftasten, voelen, observeren, pootje baden in plaats van vol overtuiging in het diepe springen. Dat laatste durf ik niet meer aan, de reis van herstel wanneer ik op een donkere bodem land en mijzelf op eigen kracht daar weer uit moet trekken is te zwaar. Die kan ik niet opnieuw aan. Dus vertoef ik in minder diepe wateren, waar het minder intens en minder diep is maar de schittering mij wel weet te raken en betoveren.

Dat is wat ik meeneem het nieuwe jaar in.