In het niet kunnen zien omdat ik geblinddoekt was opende zich een zee van serene kalmte.
In het niet vrij kunnen bewegen omdat ik ingesnoerd was ontstond een kabbelend water van rust.
Ik liet me meevoeren, kon heerlijk drijven terwijl jij me naar het hier en nu haalde met je aanrakingen, pijnprikkels en stukjes vernedering om me daarna weer te laten drijven in een donkere ruimte die maakte dat ik me geborgen voelde.
De mix van weg kunnen drijven in mijn eigen wereld en de momenten van interactie met jou maakte het zwaar maar ook bijzonder. Voor het eerst in een heel lange tijd voelde ik hoe de sub zich voorzichtig aan mij toonde, dat ze verwijfeld haar ruimte innam. Ik voelde haar hevige emoties, het sterke verdriet en gemis. Juist door weg te mogen blijven van interactie was zij in staat om mee te bewegen. Voor haar zijn de veranderingen het meest moeilijk om een weg in te vinden, de Dom die alle vertrouwde en bekende aspecten die hem tot háár Dom maakte is kwijtgeraakt….hem toelaten is een enorme drempel voor de sub in mij om te nemen.
In de mengeling van interactie en weglaten van interactie mocht zij zijn wie we was, mocht ze er zijn mét al haar emoties. In stilte heb ik gehuild, veilig achter de kap die ik droeg, geborgen in een soort ‘deken wrap’. In de donkerte heb ik het intense gemis er kunnen laten zijn zonder dat het tussen ons in kwam te staan.
Het was een reis die mij heel ver en diep in mezelf heeft laten bewegen, waarna ik waanzinnig moe, leeg en uitgeput was. Ook na een diepe slaap, en wakker worden met hevige spierpijn, bleef dat gevoel van uitgeput zijn aanhouden. Maar ook dat is goed, dat hoort bij deze reizen.
Niet alle reizen worden gekenmerkt met vrolijk gekleurde uitzichten, sommige tonen de diepere dalen of stellen ons in staat om die diepere dalen te betreden, af te tasten en er weer uit te klimmen.
Ik ben blij dat wij samen reizen als deze durven aan te gaan.
Plaats reactie