Gister was een dag waarin ik door vele emoties ging. Ik werd wakker met een intens gevoel van verdriet, zo sterk dat ik voortdurend tranen over mijn wangen had lopen. Ik deed mijn best niet om ze te verbergen, als alle emoties er mogen zijn dan mag dit er ook zijn. Mijn verdriet en een ondefinieerbaar gevoel van rouw waarin talloze scherven van verlies samengekomen waren.
Het was overweldigend, ik kon het bijna niet behappen, het lukte me niet mijn verdriet weg te ademen. Het lukte me niet om erover te praten. Ik wilde wel mijn partner deelgenoot maken van wat ik voelde, van wat er in me leefde, maar ik bevroor op de momenten dat ik wilde praten.
Er zijn op dat vlak teveel open wonden, verse wonden van de laatste tijd en oude wonden uit de begintijd van onze relatie. Ook stukjes verleden waren van invloed.
Ik zat in een proces van doorleven, van doorvoelen en naar helen bewegen. Dat besef had ik gelukkig wel maar wat was dit ongelooflijk zwaar.
In de middag toog ik tijdig naar de rust van onze slaapkamer, opgelucht dat ik ‘vluchten’ kon uit de realiteit van de dag want mezelf daar doorheen worstelen had me zo ongelooflijk veel energie gekost in de uren dat ik op was.
Eenmaal in de energie van de slaapkamer voelde ik een rust over me heen komen, ik besloot om die rust te gebruiken om wat erotische zelfportretten te maken. Dit ondanks mijn gebrek aan inspiratie en slecht licht. Het ging om het moment fluisterde ik mijzelf toe, om de connectie aangaan met die andere delen in mijzelf die ook geraakt zijn door het verdriet.
De kamer vulde zich met licht, niet alleen omdat ik de lamp aandeed 😉 maar het licht dat ik in mijzelf vond wist zich een weg naar buiten te banen. Het verwarmde me en ik viel met een minder verdrietig gevoel in slaap.
Later in de avond was ik voorzichtig in mijzelf aan het aftasten, was dat vrije gevoel van vanmiddag er nog? Zou ik die naar voren kunnen halen?
Ik ging bij Grey op schoot zitten, schoof mijn rok iets omhoog (nee, geen sexy prikkelende rok, gewoon een saai winterse rok), keek hem aan en vroeg of er nog steeds ‘iets openstond’.
Hij ging aan, ik zag en voelde het aan alles, maar zo breekbaar als dit lijntje de laatste tijd is was ik ook nu bang dat het weer uit onze handen zou wegglippen nog voor we het goed en wel hadden kunnen vasthouden.
Het is zo vreselijk onvoorspelbaar geworden, onze draad is op talloze plekken ragfijn en breekt bij het minst of geringste of is zo dun dat we het niet meer kunnen terugvinden.
Maar dit keer was de draad dikker, en leidde ons naar een flow waar we beiden op aan konden sluiten. En dus konden we in een moment stappen waarin niets anders dan onze flow, onze beider verlangens. Waar de Sadist zich mocht uitleven en de masochist kon genieten, waar lust ons beiden mee wist te voeren over enkele hoge golven en ik uitgeput in diepe slaap gevallen ben.
Vandaag was het draadje nog steeds aanwezig, en ik weet dat de kans zeer groot is dat het in de drukte en leven van alledag weer zal verdwijnen. Maar dit moment was er één met een gouden randje, die we niet hadden kunnen beleven als we ergens in de maanden hiervoor hadden opgegeven of andere keuzes gemaakt zouden hebben.
Dat is iets wat me raakt, opgeven was misschien zoveel gemakkelijker geweest. En ik besef heel goed dat één goed moment niet allesomvattend is. Maar voor mij is het dat op dit moment wel, ik ben blij en dankbaar met en voor dit moment.
Plaats reactie