Schrijven en hier delen over de moeilijke momenten in onze relatie, ik blijf het ingewikkeld vinden. Het is alsof ik terwijl ik schrijf reacties al in mijn hoofd hoor passeren, en dat werkt remmend, soms zelfs verlammend.
Deze tekst schreef ik enkele dagen geleden op FetLife
En dan lees ik hele intieme writings over de strijden en reis die anderen maken, waarom voel ik me zo kwetsbaar hierin? Terwijl ik toch jarenlang hier mijn hele hebben en houwen heb gedeeld, over persoonlijke zaken die niets met bdsm te maken heb schreef, ook schreef toen het niet goed ging tussen Grey en mij. Ik heb geschreven toen we uit elkaar gingen, toen we uit elkaar waren en ik in een zwart gat verdronk bleef ik ook schrijven. Toen we weer bij elkaar kwamen schreef en deelde ik. Dus wat is het dan dat ik nu steeds lijk te stagneren wanneer ik wil delen hoe ongelooflijk moeilijk en zwaar het momenteel is (en dat is dan eigenlijk nog zwak uitgedrukt).
Ik wil niet stagneren, ik wil me kunnen uiten. Mijn gedachten, mijn gevoelens, mijn frustratie, mijn verdriet, mijn boosheid. Over wat het met me doet, de impact op mij als mens en de impact op hoe ik in de relatie sta wil ik kunnen schrijven. Maar ik lijk niet veel verder te komen dan in een aanloop die ik steeds weer opnieuw neem.
Vanavond was een ontzettend klote moment, een moment dat ik voelde alsof ik niet meer verder wil op deze manier. Deze manier die mij steeds verder laat vereenzamen, deze dynamiek die geen dynamiek is. Het wandelrondje met de hond werd kort want mijn wanhoop en boosheid voelde hij aan en dat is niet hoe ik met hem wil wandelen. Dus naar huis, naar boven, Grey wakker maken en delen hoe ik me voel. Wéér, voor de zoveelste keer. Met steeds minder vertrouwen dat we hier ooit nog uit gaan komen, met steeds meer sarcasme wat me niet siert. Ik weet het en probeer om dat weg te houden maar boosheid neemt het steeds vaker van me over.
Dat verdient geen schoonheidsprijs.
Vanmiddag hebben we samen gewandeld, ik mijd steeds vaker de echt persoonlijke gesprekken omdat ze te pijnlijk zijn geworden. En ik schrijf nu mijd maar eigenlijk betekent dit dat ik de gesprekken niet meer start. Tussen de stiltes als reactie op mijn woorden of vraag komen reflecties mijn kant op die me raken, als een mes dat me snijdt. Ik weet dat dit mijn eigen gevoeligheid is, mijn kwetsbaarheid omdat het voelt dat ik aan het verliezen ben. Ik verlies het van de stilte, van de passiviteit, van het gebrek aan dynamiek, van de uitzichtloosheid.
Er is zoveel dat er niet meer is, en met het weinige dat er nog wel is probeer ik mij te voeden. Probeer ik de sprankeling levend te houden, voor mijzelf, voor ons.
Het is een moedeloze strijd die me leegtrekt. Het is als leven met een partner die beetje bij beetje wordt uitgewist en daarmee ook de dynamiek tot stilstand laat komen.
In mijn gesprek van vanavond heb ik vergelijkbare woorden uitgesproken als een paar weken geleden, en weken daarvoor. Ook dát stemt moedeloos, steeds weer op hetzelfde punt belanden. Zien, horen en voelen hoe ongelooflijk veel er van mij gehouden wordt maar ook zien, horen en voelen hoe hij in zichzelf vastzit en weten dat ik hem daar niet uit kan bevrijden.
Plaats reactie