Het uitspreken van mijn emoties afgelopen zaterdag lijkt me te hebben uitgeput. Ik worstel al twee dagen met een extreem moe gevoel (dit bovenop mijn ‘gewone chronische moeheid’) en een randje van spanning. Een gevoel dat er weinig voor nodig is om me onredelijk te laten reageren, een overgevoeligheid die zichtbaar wordt in zaken waar ik anders mijn schouders ophaal en het van me af laat glijden.
‘Dan moet je extra lief voor jezelf zijn’ fluistert het stemmetje in mij. Geen idee hoe ik daar vorm aan ga geven maar ik denk wel dat het noodzakelijk is dat ik de komende dagen mijzelf omhul met zachtheid en misschien op sommige fronten even een paar stapjes terug moet doen.
Moe zijn mag, ik heb dit de laatste 28 jaar zo vaak tegen mezelf gezegd vanuit de fysieke beperking. Moe mogen zijn door emotionele processen die veel energie wegtrekken daar ben ik minder goed in. Dan kan ik keihard voor mijzelf zijn en juist dat heb ik nu even niet nodig.
Dus dit schrijven is ook een beetje bedoelt als klankbord, met de vraag aan hen die mij lezen en veelal met lieve en warme woorden steunen of jullie dat ook nu willen doen. Ik kan dat erg goed gebruiken en dit vragen is iets waar ik slecht in ben.
Deze tekst schreef ik een week geleden op mijn FetLife en kon het niet eerder opbrengen om ook hier te publiceren.
Plaats reactie