Het is vakantietijd, dus veel dwalen door dorpjes en musea. Soms onstaat ruimte om samen te praten, op andere momenten is de stilte een trouwe compagnon die met ons mee reist. Ik heb het gevoel dat ik in een soort stilte gebied ben beland wat betreft mijn eigen bdsm gevoelens en beleving. Vakantie heeft vaak meer ruimte en mogelijkheden, en als we dan samen de deur naar bdsm open zetten is het fijn, in het moment. De leegte die volgt vind ik nog altijd ingewikkeld om deel van mijn landschap te laten zijn. Ik betrap mijzelf erop dat ik niet echt meer investeer, ik beantwoord passiviteit met passiviteit. Verwachtingen vervagen meer en meer naar de achtergrond, ik leer bewegen in het veranderde landschap zonder telkens mijzelf te stoten of te verdwalen. Het is positief en in zekere zin winst, maar het stemt me op dit moment vooral verdrietig.
Plaats reactie