Onze dans beweegt van stilstand naar bevroren, met af en toe een voorzichtig geschuifel om te eindigen in nieuwe stilstand die zo lang duurde dat ik bijna vergeten was hoe het is om de connectie met de dans te voelen. Nu we weer in beweging gekomen zijn voel ik behalve kwetsbaarheid een dieper gelegen angst, de angst om weer te dansen en opnieuw te verliezen.
Zo graag wil ik me kunnen laten leiden door de dans, wil ik me kunnen laten leiden door mijn partner. Weer in de vertrouwde dynamiek kunnen stappen waarin ik mag leunen daar waar ik het nodig heb, ik de choreografie van de dans niet hoef uit te denken maar gewoon mag volgen.
Dus ik sluit mijn ogen en voel, ik voel het ademen van onze dans, pasjes volgen elkaar op, stilstand en beweging veranderen van dynamiek. En ik blaas opgelucht mijn ingehouden adem uit.
Plaats reactie