Afgebrokkelde sprankeling

Het voortdurend afbrokkelen van de sprankeling in mijzelf en in mijn leven maakt me murw. Ik verzet me niet meer, ik strijd steeds minder. Het is een overleven aan het worden, een lijdzaam (af)wachten tot er iets verandert.

Soms doemt de vraag op of ik die eerste stap dan toch moet gaan zetten, die stap naar verandering, naar doorbreken, naar loslaten. Ik wil wel doorbreken maar niet loslaten. Ergens in mij sluimert nog steeds de hoop dat mijn partner meer van zijn oude zelf gaat terugvinden. Zolang ik die hoop voel kan ik niet loslaten.

Het is een rationeel denken dat wijst naar andere paden, emotioneel ben ik er niet klaar voor. Tegelijkertijd weet ik dat langdurig in deze vereenzaming dwalen me steeds meer richting die andere paden zal drijven. Het werpt de vraag op of dat is waar mijn partner op wacht, op hoopt misschien wel? Dat de oplossing zich buiten hem aandient, zonder dat het inzet van zijn kant vereist.

Afgelopen dagen kreeg ik teruggekoppeld dat het gevoel van ‘het toch niet goed kunnen doen ‘ hem verlamt. Ik kon niet eens meer iets anders voelen dan verbittering. Als er zo gemakkelijk wordt losgelaten waar heb ik dan al die jaren voor gestreden. Om mijzelf te tonen, al mijn kwetsbaarheden bloot te leggen. Om mijzelf beter te leren kennen zodat ik inzicht kon geven. Ik heb gestreden om te praten, om mijn partner tot praten te stimuleren. Ik dacht dat ik hem gestimuleerd had zichzelf te leren kennen, de Dom in zichzelf te accepteren, de Sadist in zichzelf toe te laten. Ik bleef bezig om kleine sprankelingen aan te wakkeren om ze op te laten laaien tot een passioneel vuur dat ons beide mee nam. En telkens als het vuur weer gedoofd was begon ik opnieuw, onvermoeibaar met een onwrikbaar vertrouwen dat ooit dat vuur uit zichzelf zou blijven branden.

En nu, nu is het al geruime tijd uit. Ik kan het niet meer opbrengen om het vuur brandend te houden, het zou een wisselwerking moeten zijn. Een samenspel.

In het donker kijk ik om me heen, ik begin aan deze duisternis, leegte en vereenzaming te wennen en het stemt me niet eens meer verdrietig. Ik heb al meer en verder losgelaten dan ik soms aan mijzelf toe durf te geven.