Stille streling

Ooit schreef ik een gedicht, iets over stroken die dansten. Een lyrisch verlangen, een moment opname na een mooie bdsm beleving. Soms lijkt het zo ontstellend ver weg te zijn, die beleving, de dans en dynamiek. Daar waar ik eerst dacht dat het kwam door gemis van de dynamiek bij mijn partner twijfel ik nu aan mijzelf. Het lijkt alsof ik niet meer durf, alsof ik liever in de veilige bubbel blijft die ik, uit noodzaak, voor mijzelf gebouwd heb. Het zit diep, heel diep. De impact van verlies, van wegvallen van alles dat vertrouwd was, van volledig teruggeworpen worden op mijzelf. Het heeft tijd nodig om te helen, nu de eerste straaltjes zon fluisteren over nieuwe deuren die mogelijk open gaan trek ik me liever nog even terug in de koestering van de schemering om verder te helen.