Mijn gedachten en gevoelens smelten soms samen tot een beeld. Inmiddels weet ik dat hoe verder weg ik raak van woorden en de wens om te schrijven, des te meer laat ik los, neem ik afstand, draai ik weg van datgene dat ik niet meer redden kan. Dat is een pijnlijk proces maar het voltrekt zich emotieloos. Het is een mechanisme dat beschermt, als een extra laag die uit zichzelf om mij heen optrekt.
Het beeld toont mij in een kalm kabbelend meer, omringd met hoge bergen en ongerepte natuur. Het is er stil en vredig. Ik drijf steeds verder weg van het rumoer van de kade, maar ook steeds verder weg van wat mij dierbaar is.
Er is een grens bereikt, ik sluit mijzelf steeds meer af om de pijn van de eenzaamheid niet meer te hoeven voelen. Ik beweeg mij moeiteloos in een vacuüm van leegte. Diezelfde leegte die me op andere momenten tot wanhoop kan drijven. Het is alsof ik me erbij neergelegd heb dat dit het is, er gaat niets meer veranderen, er gaat geen verbinding meer komen met de sub en het meisje in mij. Zij bevinden zich ook ergens in het vacuüm en daarom neem ik ze mee naar de rust en de stilte van het kabbelende meer.
Ik zie alle processen en er is geen enkele emotie meer.
Plaats reactie