Het is eenzaam in een wereld met minimaal tot geen connectie. Natuurlijk maak ik connectie met de mensen om mij heen, dat zijn er echter maar weinig want mijn sociale leven is door de jaren en vele omstandigheden teruggedrongen tot een miniscuul minimum. Dus slijt ik mijn dagen grotendeels zonder echte connectie, voorheen was dat minder zwaar omdat ik wél een connectie met mijn partner had. Nu ook die aan het vervagen is voel ik me verloren in een grote lege ruimte. Ik vul de leegte op met dingen die substituut zijn, ik probeer online gesprekken te voeren vanuit de wensgedachte dat dit misschien een stukje leegte op kan vullen. Het is één grote frustratie want gesprekken missen diepte, missen diepgang, missen connectie.
Als ik het dan meermaals blijf proberen met telkens dezelfde uitkomst, er ontstaan geen goede gesprekken, er is geen wederzijdse interesse, er worden monologen gevoerd die ontstaan vanuit projectie. Wanneer duidelijk wordt dat ik niet pas in de projectie dan is het gelijk afgelopen met de gesprekken.
Eenzaam dus, en het ergste van alles is dat het me niet meer lijkt te raken. Het is een constante factor geworden in mijn leven. Ik slijt mijn dagen in eenzaamheid, zonder echte connectie, met minimaal contact. Ik leef mijn leven in een relatie die niet meer verbindt, wat de eenzaamheid nog verder voedt.
Het is pure hoop die maakt dat ik elke dag opnieuw mij door de dag heen worstel, misschien verandert het ooit ten goede. Misschien gaat mijn partner ooit inzien dat een relatie dynamiek is en dat stilstand zorgt voor stagnatie van de dynamiek. Misschien komt hij in beweging, uit zichzelf, omdat hij het zichzelf gunt. Ik gun het hem intens, voor hem, en ja…ook voor mij.
Plaats reactie