Zowel wanneer ik schrijf als wanneer ik een erotisch auto portret maak en deel is het een moment dat even bevroren wordt. In dat moment staat tijd stil en is er alleen dat moment, dat geldt voor mij wanneer ik me in het creatieve proces bevind dat er aan verbonden is maar het geldt ook voor de kijker/lezer. Het is me echter al vaker opgevallen dat deze het moment uitvergroten, soms tot alles omvattend. Alsof ik alleen dat moment ben dat gedeeld word, alsof alleen datgene wat ik op dat moment heb geschreven in mijn leven speelt. Begrijpelijk maar soms ook lastig om een weg in te vinden wanneer de reacties gekleurd worden door deze beleving.
Met name in het foto’s maken en delen merk ik dat het me soms remt dat mensen mij alleen maar als een sensueel wezen zien. Vandaag was het duiveltje op mijn schouder wat meer aanwezig, ze was aan het tikken en porren net zo lang tot ik haar aandacht gaf. Of ik stiekem bezig was exhibitionist te worden, wilde ze weten. Want mijzelf zo portretteren was iets waar ik me nooit comfortabel bij voelde. Daar heb ik over na moeten denken. Wat is het verschil tussen de foto’s die ik nu deel en wat ik eerder deelde? Waarom was het gevoel daar anders dan nu? En welk gevoel is dat dan?
Het duiveltje grijnsde en verdween weer, ze had haar taak volbracht en mij aan het denken gezet.
De foto’s die ik samen met mijn partner maakte en deelde hadden een andere lading, deze tonen gaf een ander gevoel. Sowieso (en ik weet dat mijn partner dit lastig vind om te horen) omdat er een bevestiging uit sprak, een bevestiging van onze dynamiek. Ook was er een verschil in zien en willen vastleggen, ik wil vooral sensueel prikkelende foto’s maken, mijn partner wil mij fotograferen zoals hij mij graag ziet. Als ik die foto’s terug zie dan voel ik me er zelden comfortabel bij om ze te delen, de vrouw die ik dan zie komt zelden overeen met hoe ik me voel. Wanneer ik zelf foto’s maak dan smelten gevoel en foto samen. Daar moet ik dan wel bij toegeven dat ik natuurlijk een selectie maak, alleen de foto’s die dat gevoel voor mij écht vastleggen zijn de foto’s die ik deel.
Maar waarom wil ik ze delen? Ze was er weer, mijn duivelinnetje. Ik kaatste de bal terug, waarom telde deze vraag nooit als het ging om wat ik schrijf? Waarom wordt dan niet gevraagd of ik exhibitionist ben? Is er een verschil in delen van een intieme foto of delen van intieme gevoelens? Dat zal persoonlijk zijn, en uiteraard voor de voyeur zijn beelden meer sprekend dan woorden.
Het delen van deze foto’s is ook mijn manier van komen tot inzicht, en soms tot groei. Net als het delen van schrijven dat is. Weten dat mijn teksten gelezen worden maakt het anders dan wanneer ik schrijf en het vervolgens archiveer. Datzelfde gaat ook op voor het delen van foto’s.
Het maken van de foto’s is echter een compleet ander proces dan schrijven. Er wordt een beroep gedaan op mijn creativiteit, ik denk na over hoe ik mijzelf wil fotografen, in het moment zelf ben ik niet bezig met wat anderen uiteindelijk zouden gaan zien. Dat ben ik met schrijven ook nooit, ik schakel dat stukje uit. Ik schrijf, laat de woorden vloeien, en uiteindelijk sla ik op middels de publiceer knop. Wanneer ik foto’s maak dan ben ik alleen maar daar mee bezig, omdat het een fysieke inspanning is heb ik daarna het vaak nodig om mijn lichaam rust te geven. Dus meestal maak ik de foto’s kort voor mijn dagelijkse rust moment (nodig vanwege chronische vermoeidheid), en in bed bekijk ik ze en bepaal welke er bewaard worden. Eigenlijk start daar een tweede proces, het proces van ‘voelen’ of de foto’s een connectie maken met mijn gevoel. Elke foto waarbij ik direct bij het zien weer voel wat ik voelde tijdens het maken bewaar ik, soms ook wanneer ze technisch slecht zijn. Want het was wel een moment dat ik voor mezelf bewaren wil. Soms beslis ik in dat moment of ik een specifieke foto delen wil, soms pas dagen of weken later.
Want het bewerken en delen is ook weer een geheel eigen proces. Ik probeer wanneer ik foto’s op FetLife deel om met woorden ook iets van mijn gevoel toe te voegen aan de foto, dat is een complex proces. Soms weet ik direct welke woorden ik wil toevoegen, en soms wil het niet lukken om woorden te vinden. Dat is niet erg, want uiteindelijk spreekt de foto zelf ook.
En dan kom ik terug bij de kijker, die weet feitelijk niets van dit proces. Die kijkt vanuit zijn of haar eigen kader naar de foto die passeert en dat roept een gevoel op (of niet). Soms nodigt dat uit om te reageren, en de reactie gaat eveneens doorgaans voorbij aan de processen die voor mij aan de foto verbonden zijn. Dat is ook goed, ik moet alleen soms mijzelf even op de vingers tikken en eraan herinneren dat de kijker geen weet heeft van de gevoelens die gekoppeld zijn aan de foto’s die ik deel.
Plaats reactie