Te snel gaan

In al mijn optimistische pogingen om niet onderuit geschopt te worden door negatieve gevoelens voel ik dat ik soms te snel beweeg. Ik ga te snel voor het meisje in mij, ik ga te snel voor de gevoelskant van de sub in mij. Er is een ander stukje opgestaan, naar de voorgrond gestapt. Het stuk dat regie in handen genomen heeft, dat al zoekend een nieuw pad baant waarbij de connectie met de delen in mij niet verloren gaat. Onlangs plaatste ik op FetLife een writing die ik een paar uur later weer heb verwijderd omdat ik steeds vaker het gevoel krijg dat FetLife geen veilige plek voor me is om mijn woorden te delen. Want mijn woorden zijn het meest kwetsbare dat ik kan uiten, ik kan talloze foto’s van mijzelf delen die iets bloot geven maar het maakt me niet zo kwetsbaar als schrijven doet.
Ergens is een verandering opgetreden, want het was altijd andersom. Het op FetLife delen van erotische foto’s, naakt foto’s, en zeker foto’s gemaakt tijdens onze spel dynamiek, gaf me een enorm kwetsbaar gevoel. Woorden delen daarentegen voelde zowel kwetsbaar als krachtig.
Ik weet wel waardoor de verandering is ontstaan, een foto is voor velerlei interpretatie vatbaar. Een foto wordt door de kijker totaal anders gezien dan met welk gevoel ik de foto maakte. Woorden zijn ook voor interpretatie vatbaat maar met minder ruimte. De pijn waar ik mee worstel is zichtbaar in mijn woorden, het uitzichtloze van mijn situatie kan ik niet goed verbloemen tijdens mijn schrijven. Als ik wel zou gaan verbloemen dan zou ik het allerbelangrijkste stuk maken, de keiharde eerlijkheid waarmee ik schrijf.

Op de writing die ik heb verwijderd (die nog wel op mijn blog te vinden is) kreeg ik een reactie, iemand meende dat ik de sub en het meisje het woord moet geven. Ik denk dat die reactie meegespeeld heeft in het sluiten van een deur door mij, ik kon niet met de reactie overweg. Het plaatste mijn kwetsbare kanten in de spotlights, en ik wilde dat niet. Ik wist niet hoe snel ik het meisje en de sub daar weg moest halen, het is niet dat ik hen het woord niet wil geven. Het is dat ik hen wil kunnen beschermen tegen reacties die gaan komen die voor hen te moeilijk zijn, te pijnlijk, te scherp. Er is niemand die hen in bescherming neemt dus moet ik het zelf doen. Het is niet dat ik niet zou willen dat er wel iemand was die hen in bescherming nam, daar zit het grootste pijnpunt. Het is er gewoonweg niet (meer). Het was er denk ik wel, in deze relatie, in het begin was het er zeker. In tijd raakte het beschadigd, of was het niet wat ik had gedacht dat het was. Misschien heb ik het in mijn gevoel geprojecteerd, dat gevoel van beschermd worden (van de sub en het meisje) en heb ik die projectie verward met de realiteit. Het is ongelooflijk complex daar nu een helder beeld van te vormen, en in feite is dat voor nu ook niet relevant.

Wat wel relevant is dat is dat het meisje en de sub óók hun plekje nodig hebben, om zich te kunnen en mogen uiten, om hun pijn en verdriet te delen. De eenzaamheid die ik daarin ervaar is stukmakend.

Dus hoe laat ik hen spreken…..ik probeer daar stappen in te zetten. Mijn besluit om niet langer mijn kwetsbare woorden op FetLife te plaatsen is er een stap in, mijn writing nu is een volgende stap.