Ik sus hen

Er zijn momenten dat het me zo vreselijk veel energie kost om de rust te blijven bewaren terwijl van binnen zoveel onrust alle kanten op fladdert. Het is geen stuiteren, het is in de verste verte niet te vergelijken met stuiteren. Deze onrust balanceert op de rand van paniek, klampt zich vast aan wanhoop en het voelt alsof ik voortdurend bezig ben om mijzelf los te wrikken uit die verlammende greep van onrust en wanhoop.

In mijn hoofd wordt de melodie van bdsm beleven afgespeeld, opnieuw en opnieuw. Met telkens andere beelden die mijn gedachten kleuren, het is als een projectie die voortdurend wordt afgespeeld op de muren die mijn binnenste ommuren. Ik kan geen andere kant op dan naar binnen keren om mij af te sluiten voor de projecties, ik neurie hardop om de zeurende toon van verlangen te negeren. Om de snijdende scherpte van cynisme te overstemmen.

Het kost zoveel energie, het put me uit en het plaatst me voor de vraag of het het waard is. Om deze strijd te blijven voeren. In de hoop dat er iets gaat veranderen, dat mijn partner een weg gaat vinden die leidt tot een connectie. Met zichzelf, met mij, met ons. Ik heb het nodig dat ik kan helen maar het voelt alsof ik nog midden in een proces zit waarin ik voortdurend mij blijf schaven en nieuwe wonden oploop. Alsof ik in het donker blijf tasten terwijl ik in gedachten probeer te herinneren hoe het licht eruit zag.

Zo moe ben ik, van het me eenzaam voelen, van het gemis, van het blijven proberen overeind te blijven staan met een positieve mindset. Het voelt als wakker moeten blijven terwijl ik zo graag met een veilig gevoel wil kunnen slapen, rusten, bijtanken, opladen, helen.

Het enige dat ik heb dat me in staat stelt me te kunnen uiten is het blanco scherm voor me, dat ik vul met woorden alsof dat het gat in mij geslagen is kan opvullen. Maar dat gat is er, als een grote gapende wond die maar niet kan genezen omdat er telkens weer in geroerd wordt.
Ik probeer liefdevol en zacht voor mijzelf te zijn terwijl ik voel dat de hardheid die bij mijn overlevingsmodus hoort keihard om zich heen aan het slaan is. Ik wil de zachtheid in mijzelf niet verliezen,dus houd ik ook deze vast wat me ook weer energie kost.
Het zou zoveel makkelijker zijn om flink om mij heen te slaan, om stuk te maken wat nog overeind staat. Uit boosheid, uit onmacht, uit verdriet.

Ik doe het niet, ik adem in en denk aan mijn zachte kanten. Ik sluit mijn ogen en sus de sub en het meisje. Ik vertel hen dat ze niet verlaten zijn, dat ze niet vergeten zijn.