Een paar dagen geleden had ik een prettige middag bij een vriendin. Het was eigenlijk de eerste keer dat ik iemand vertelde over mijn zoektocht naar een weg waarbij ik de connectie met mijzelf kan vinden en behouden. Ze luisterde zonder oordelen en ik kon even door haar ogen kijken naar dit pad dat ik aan het bewandelen ben. Bij thuiskomst bleef ons gesprek sluimeren, ik deel de meeste erotische zelf portretten die ik maak grotendeels op FetLife, en alleen als ik denk een set te kunnen tonen dan deel ik iets hier.
Mijn grootste kracht die tevens mijn valkuil kan zijn speelde op, wat als ik een blog zou maken uitsluitend om die momentopnames te delen? Wat zou ik daar uit kunnen halen? Zou het iets extra’s toevoegen voor me? Want ik deel per slot van rekening al veel hier, en op mijn FetLife account. Ik besloot (en dat is al heel wat voor mij!) om niet direct in een actie modus te schieten maar het idee te laten rijpen. In mijn hoofd was ik bezig met het blog, hoe moest het er uit zien, hoe voorkom ik dat het een soort echo van dit blog word, welke taal ga ik gebruiken, zijn er woorden nodig. Al deze mijmeringen gaven een betere focus, het moest een opzet worden met juist zo min mogelijk woorden. De afbeeldingen vertellen een verhaal, en woorden zijn daar sturend in. Ik blader geregeld door mijn foto’s, zowel de foto’s die ik zelf maak (zie Dwell the Visions en Dwell the Tragedy) als de foto’s die mijn partner van mij gemaakt heeft gedurende de jaren dat we samen zijn. In die momenten maken de foto’s een connectie met mij, soms springt er een specifieke foto uit en besluit ik die (op FetLife) te delen, soms wil ik proberen met die specifieke foto een nieuwe creatieve bewerking maken.
In de tijd dat we uit elkaar zijn geweest kon ik niet bij mijn woorden komen, creatieve digitale bewerkingen maken met de foto’s die we samen hadden gemaakt was toen een pad dat me houvast gaf. Dat me in staat stelde om te verwerken. Later heb ik dat weer losgelaten, ik was kritisch op mijn eigen creaties, ik voelde me er soms kwetsbaar in, ik wilde niet dat mijn partner er verkeerde conclusies aan zou verbinden. Nu ik die oude bewerkingen weer zie voel ik dat ik daar misschien óók wel weer wat mee wil gaan doen. Ik wil een pad kunnen bewandelen dat me inspireert om creatief (bezig) te zijn zonder woorden te gebruiken, een pad dat echt van mij is, dat niet leunt op de dynamiek van relatie. Foto’s tonen die gemaakt zijn toen het goed tussen ons was zegt iets over die dynamiek, dat zijn mooie herinneringen maar soms ook pijnlijk omdat het iets toont dat er niet meer is.
Dat is een pijnlijke conclusie maar ook een nodige conclusie, voor mijzelf. Ik wil niet liften op wat was, ik wil niet verdwalen in wat misschien niet meer terugkomt. Ik wil niet stil blijven staan in vasthouden aan verleden. Ik wil creëren, daar mag wat was deel van uit maken maar er moet ook ruimte zijn voor een nieuwe insteek. Een insteek die dichter bij mij ligt. De zelf portretten die ik af en toe maak zijn ook een nieuwe insteek, mijn weg ben ik nog steeds aan het zoeken en daar past dit nieuwe concept goed bij.
Plaats reactie