In de luwte schuil ik, even weg van alle emoties en gedachten. Ik vind iets dat mijn gedachten volledig stil zet, of althans voldoende weet af te leiden. En wanneer ik stop….grijpt het stille lawaai me naar de keel. Uit alle poriën lijkt het te stromen, het intense gemis, de pijn van niet kunnen zijn.
Radeloos voel ik me met de maalstroom die me meevoert, hoe laat ik dit stoppen? Hoe vind ik mijn weg terug naar een luwte die het behapbaar maakt?
Zonder nadenken open ik een leeg wit scherm en laat mijn vingers over het toetsenbord glijden, woorden vullen het blanco scherm sneller dan mijn gedachten bij kunnen houden. In mijn binnenste hoor ik nog steeds de schreeuw, haar klank herbergt een hevige pijn, niet langer gesmoord maar bloot gelegd. Ik raak haar voorzichtig, heel voorzichtig, aan….en dan, eindelijk, weet een eenzame traan een weg naar buiten te vinden. Opnieuw kijk ik naar de pijn, zoals ze daar voor me ligt. Niet kwetsbaar maar krachtig, ik mag haar zien, ze toont zich en ik weet…ze doet dit alleen in de hoop dat er een redding komt. In de hoop dat er iets gaat veranderen want ze weet niet hoe lang ze dit nog dragen kan.
Ik sus zachtjes, spreek fluisterende woordjes dat het goed gaat komen, dat ze niet moet wanhopen terwijl op een ander spoortje in mijn hoofd de herhaling wordt afgespeeld van de schrijnende leegte waarbinnen ik probeer mijzelf niet te verliezen.
Plaats reactie