Weg zijn uit de dagelijkse routines kan bevrijden maar ook confronteren. In de eenzaamheid die sluimert zijn de confrontaties hard en meedogenloos, ik laat ze binnen, ik laat ze tot me doordringen. Voor emotie is nu geen ruimte, dit is een kil accepteren. Accepteren dat mijn partner in zovele opzichten verdwenen is, ergens in de schaduwen van leven schuilt, zich verstopt misschien wel. Vanuit liefde laat ik hem zijn weg gaan, de pijn wordt er niet minder om maar er is ook een besef dat deze dagen meer en meer bij mij is geland. Ik ben niet degene die hem uit de schaduw moet halen, hij is het die een keuze moet maken. Verder blijven leven in de schaduw en toekijken hoe beetje bij beetje afbrokkelt wat we samen deelden, of uit de schaduw stappen, in het licht gaan staan en accepteren dat er ook een nieuwe weg kan zijn om samen te bewandelen.
Natuurlijk fluistert er ook een stemmetje in mij dat vraagt waar ik dan sta, met mijn pijn en gemis. Dat is aan mij om op te lossen. Ik sta in het licht, ik sta in verbinding met de delen in mij. Ik schuil niet, ik verstop me niet maar ik vecht wel met de schaduw die mij op dreigt te slokken. Dat wil ik niet nogmaals meemaken. Ik wil mijn sprankelende zelf zijn, niet een smachtend brokje emotie dat wacht om gezien te worden, of nog erger…dat hoopt om gered te worden.
Het is een ongelooflijke zware strijd om mij los te maken van dat brokje emotie als ook van de schaduw die als een soort zwart gat mij naar zich toe trekt. Het is immens zwaar om die strijd te voeren én de sprankeling in mij weer te laten schitteren. Dat is de weg die ik bewandel, of althans probeer te bewandelen. Met vallen en veel opstaan.
Plaats reactie