Ondanks de kracht van mijn pogingen om op een positieve manier invulling te geven aan mijn behoefte aan connectie met bdsm sluipt het gemis toch gewoon binnen. Hevig, diep en intens. Ik probeer haar weg te duwen, ik wil niet steeds bezig zijn met wat er niet is, dus duik ik urenlang in onderzoek naar bdsm kunst en geschiedenis, scroll ik door mijn feed op FetLife. Reageer op hetgeen anderen delen, soms met een simpele like, andere momenten met een warm woord. Want dát is hoe ik de verbinding wil ervaren, en terwijl ik dit schrijf voel ik de dam van binnen breken en stromen de eerste tranen over mijn wangen. Dit gemis heeft zulke scherpe randjes, hoe ik ook mijn best doe mij er niet aan te snijden, soms lijkt het onvermijdelijk.
Ik voel de hevigheid van mijn verlangens, ik voel hoe die delen in mij zich niet langer willen laten wegzetten omdat er geen connectie meer is met een partner die hen aanvoelt en samen met hen beweegt. Ik wil ze omarmen, vertellen dat het goed komt, maar ik heb geen idee of dit goed komt.
Er is gemis, verlangen, verdriet maar ook boosheid. Hoe moeilijk kan het zijn om je partner te laten merken dat je haar, met en in al haar verlangens ziet, vooral wanneer je al zovele jaren dit bijzondere stukje samen gedeeld hebt. Ik voel boosheid richting mijn partner omdat ik me keihard door hem in de steek gelaten voel, dat bedek ik telkens onder de mantel der liefde, onder een deken van begrip. Want ik wil hem niet kwetsen, ik wil hem ruimte geven om die kern in zichzelf weer te vinden of opnieuw te ontdekken. Want ik wil met hem verder dansen. Ik wil niet met vreemden dansen, ik wil niet alleen dansen.
Ik voel me ongelooflijk ongelukkig in het dansen met de schaduwen van gekoesterde herinneringen.
Plaats reactie