In dingen durven bekijken, en voor mijzelf benoemen, manifesteert zich een duidelijkheid. Tegelijkertijd zorgt deze voor een verschuiving, ik schuif steeds meer naar de buitenkant van onze dynamiek, soms zelfs zo ver dat ik vanaf een afstand kijk. Dat leidt tot een ander beeld. Het leidt ook tot een stuk frustratie bij zowel mijn partner als bij mij. Hij kijkt vanuit binnen en ziet een ander beeld, ik kan moeilijk overbrengen wat ik zie, waar ik ruimte voor verandering zie, waar ik verliezen die nooit meer te herstellen zijn zie. Een gesprek daarover frustreert ook, al ben ik wél blij dat we even in staat waren om te praten.
Eén van mijn grootste struikelblok momenteel is dat ik mijn eigen processen en groei zie, dat ik daarover wil communiceren maar meestal op een muur stuit. Het is niet aan mij om die muur af te breken, ik probeer te blijven praten op de momenten dat het mij lukt, en ook ik heb momenten dat ik niet kan of wil praten. Dan kan ik niet anders dan respecteren wanneer mijn partner niet kan of wil praten. Het gevolg is wel dat ook hier de afstand tussen ons groter wordt. Ik ben er nog steeds van overtuigd dat dat deel is van het benodigde proces, dus het geeft me geen onrust. Of het feit dat het me geen onrust geeft toont aan dat ik verder ben in accepteren wat er niet tussen ons is.
Het andere struikelblok is een verschil in visie omtrent ‘aan jezelf werken’ en dan in het bijzonder aan onze bdsm identiteit gerelateerd. Ik ben me er in de afgelopen maanden, denk zelfs jaren, bewust van geworden dat ik veel van mijn onderdanigheid koppelde aan onze dynamiek. Daarmee ging ik voorbij aan het stukje authentieke onderdanigheid dat in mij leeft, deze kwam in de schaduw te staan en ik ben voorzichtig bezig haar weer naar het licht te halen. Voor mij draait het om beiden in je kern staan en daarvanuit de dynamiek beleven, zoals ik er nu naar kijk constateer ik dat we daarin de weg kwijt geraakt zijn. Er was een gezamenlijke kern met onevenredige balans, en dat heeft ons uit balans geslagen (tezamen met de impact van de hersenbeschadiging van mijn lief). Er mankeerde iets aan de kern, dat is mij intussen duidelijk. Mijn partner heeft daar een ander gevoel en mening bij en ook dat maakt het moeilijk, en vaak ook pijnlijk, om erover te praten. Voor mij kunnen deze gesprekken plaatsvinden zonder gevoelens van schuld, zonder vingerwijzingen, zonder verwijten. Het is simpelweg constateren van wat ik zie en voel, en natuurlijk kan ik het mis hebben. In een goede gespreksdynamiek kan ik sparren, krijg ik iets terug, wat mij weer aan het denken zet en mij helpt in de beeldvorming. In een gesprek waarin weinig tot niets terugkomt is dat anders, dat voelt voor mij als me door modder bewegen. Het put me uit, het frustreert me, het geeft me een gevoel van machteloos staan en het versterkt een gevoel van alleenzaamheid. Ja dat woord bestaat vast niet, maar ik ben die nuance gevoelig persoon. Eenzaamheid dekt de lading niet, alleenzaamheid wel. Want ik sta alleen in wat ik waarneem, ik sta alleen in wat ik zie, ik sta alleen in de pogingen die ik onderneem om te praten, om tot een dynamiek te komen.
En dan zie ik hoe mijn lief zijn best doet, op zijn manier, vanuit zijn gevoel en beleving, zonder bij mij te verifiëren, baserend op wat was, werkend vanuit die kern die hij nog steeds voelt en ik niet meer.
Dat ontroert me en het raakt me. De liefde voor mij voel ik overduidelijk, en gelukkig houdt die ons staande in ons gezamenlijke leven en is die sterk genoeg om ons te blijven binden en niet de deur dicht te gooien. Soms zou ik hem toewensen dat ik niet zo complex in elkaar zat, dat ik genoeg zou halen uit de manier waarop hij in zijn bdsm-kern staat, dat ik niet zou struikelen over de dingen waar ik over struikel, dat ik geen behoefte zou hebben aan sterke en goede communicatie en gewoon af en toe een leuk bdsm spel voor mij voldoende zou zijn. Maar ik ben wie ik ben, ik kan dat niet veranderen. Ik heb mijzelf ooit de belofte gemaakt dat ik mijzelf niet zou verloochenen, dat ik trouw zou blijven aan wie ik ben. Dus ik kan alleen maar eerlijk en duidelijk zijn, met en vanuit liefde. Liefde voor mijzelf, liefde voor hem, liefde voor ons.
Er ligt ook een deel buiten mij, dat deel kan ik niet beïnvloeden, ik heb jarenlang mijn best gedaan dat deel te inspireren en motiveren en daarmee heb ik mee gebouwd aan een soort valse kern. Ik heb niet gezien dat mijn voeding de onze en de zijne werd, dat mijn inspiratie de zijne en de onze werd, dat mijn motivatie de onze en de zijne werd. Ik heb niet gezien dat die kern vooral bestond uit wat voortkwam uit mijn kern en dat ik hem daarmee in staat stelde om daarop te bouwen, in plaats van te bouwen aan de kern in zichzelf en daarvanuit verder te bouwen.
Dit is een pijnlijke conclusie, dat ben ik me echt bewust. Het maakt dat ik anders kijk naar de dynamiek die we hadden, maar ik voel aan de rust in mij nu ik dit helder heb dat het klopt. Een rust als deze voel ik alleen maar wanneer een inzicht aansluiting vind in mijn binnenste, dan voelt het alsof een strijd of proces tot een bepaald soort einde is gekomen. Veel van wat ik in de afgelopen jaren gedacht en geschreven heb was onderdeel van dit proces. Nu ik dit weet is me ook duidelijk wat ik niet (meer) moet doen. En dat is dan weer complex voor mijn partner, want het werpt hem meer en harder terug op zichzelf, zonder die kern die ‘ons als bdsm stel’ definieerde. Die kern is verdwenen, dat besef is bij mij geland, ik heb het geaccepteerd, ik heb erom gehuild, ik heb er zelfs om geschreeuwd. Ik heb me stilzwijgend en vol verdriet terug getrokken, ik heb alle registers opengetrokken om te praten en te tonen welke pijnen en verdriet er in mij waren gegroeid. Ik heb het zelfs omarmd, want een duidelijkheid als deze hoeft niet negatief te zijn. Het kan ook een nieuw beginpunt zijn.
Plaats reactie