Draden

Zowel met mijn woorden maar zéér zeker met de foto’s van mijzelf die ik op mijn FetLife deel laat ik veel van mijzelf zien. Ik betrap mijzelf er op dat ik ernaar neig om anderen mijn pijn te willen tonen, niet de pijn binnen bdsm die opwindt maar de pijn van leven, de pijn van verlies. Dit mechanisme is mij bekend, wat ik niet goed weet is wat de functie er van is. Want in deze momenten van mijzelf tonen creëer ik een enorme afstand, ik laat niemand meer dicht(er)bij komen. Met elk moment dat ik mijzelf bloot geef bouw ik de muur om mij heen dikker en hoger.

Ik heb een poosje getwijfeld of ik mijn partner iets wilde laten zien, maar het lijkt voorbij dat punt te zijn. Hij staat op zo’n enorme afstand dat het voelt of ik alleen aan het navigeren ben. En kennelijk moet ik door die pijn heen, misschien is het wel dat ik mijzelf alles toon. Dat ik tegen mijzelf zeg ‘kijk…dit ben jij, met je pijn. De pijn van nu, de pijn van toen. Sommige dingen zijn niet veranderd in al die jaren, je worstelt nog steeds met dezelfde pijn.’
Een pijnlijke constatering die met een enorme doffe klap bij me binnenkwam.

Ik verbind mij met alles in mij, met het nu en het enorme gemis dat ik ervaar, met het nu en de goede dingen die er ook zijn. In het nu met de strijd en de eenzaamheid, maar ook in het nu met de moeizame gesprekken en pogingen van verbinding tonen van mijn partners kant. Ik verbind mij met verleden, met de vele mooie, bijzondere en intense momenten die we binnen de relatie én binnen bdsm gedeeld hebben, en met de helaas ook vele moeizame en pijnlijke momenten die we binnen de relatie én binnen bdsm gedeeld hebben. In gedachten zie ik mijzelf staan, mijn armen uitgestrekt en talloze draden die als een bondage mijn lichaam binden maar ook mij binden met verleden, met heden, met mijn partner, met de goede momenten, met de niet goede momenten en ook zijn er losse draden waarvan het uiteinde loshangt, zonder binding.

Ik vraag me af wat er gebeuren zal als ik heel hard met mijn armen ga zwaaien, ga ik alles in de knoop krijgen? Gaat het uit zichzelf weer los? Is het de bedoeling dat ik draden losmaak of juist aan elkaar ga knopen? Ik probeer te voelen, voelt dit als zwaar? Als een harnas dat mij beperkt om te bewegen? Als iets dat mij belemmert? Het voelt bekend en vertrouwd, geborgen ook maar ik zie ook wel dat ik soms gewoon wil kunnen bewegen met minder draden. Of misschien met minder draden die aan iets vast zitten. Dus wellicht wordt het toch tijd dat ik ga kijken naar welke verbindingen ik wil behouden en welke ik los zou kunnen laten.