Er huist een gejaagdheid in mij, gemaskeerd door rust. Al dagen vind ik afleiding in bezig zijn met mijn eigen fotografie, bewerken, blogs aanpassen, delen op platformen met andere kunst die me inspireert. De momenten van rust en gejaagdheid wisselen elkaar af, alsof ik in een paar minuten voor mijzelf een nieuw kader probeer in te richten waarbinnen ik de komende weken, maanden of jaren rust kan vinden. Dat kader wordt gevormd door de andere manier van bezig zijn met foto’s bewerken en delen. Het is fijn om de inspiratie te vinden, het is eveneens prettig om de momenten van rust te ervaren, maar het stemt me ook verdrietig. Want ik weet heel goed dat dit zoeken naar andere invullingen is die mij rust geven bij gebrek aan de rust die ik zou hebben kunnen vinden binnen bdsm dynamiek met mijn partner.
Er is ook nog iets anders dat ik van mijzelf ken, wanneer ik meer bezig ben met mijn eigen visuele creaties dan drijf ik weg van woorden. Ik worstelde al sinds mijn laatste blog met het besef dat ik weg bleef van schrijven, terwijl ik me had voorgenomen om te blijven schrijven. Ook als het moeilijker of zwaarder wordt.
Terwijl ik deze woorden laat landen staar ik naar het witte scherm dat meedogenloos is, wit en leeg. Niets te zeggen, niets te schrijven. De woorden die niet meer komen. Als ik dat deel van mijzelf kwijt raak dan raak ik nog veel meer kwijt, en ik strijd zo hevig om de connectie met mijzelf te behouden, en vooral te versterken.
Mijn pogingen om met het creëren van nieuwe foto’s van mijzelf (een soort sensuele selfies) iets te vinden lijken te mislukken. Ik mis de creativiteit, ik stoor me aan de matige kwaliteit en het kost me ook erg veel energie. Dus of dat iets is wat ik vast ga proberen te houden daar ben ik nog niet uit.
Wat ik wel weet is dat ik moet zorgen dat ik vast blijf houden, bdsm is deel van mij, het is niet uitsluitend voorbehouden aan de relatie(dynamiek). Want nu die zwaar te wensen overlaat zou dat betekenen dat de bdsm in mij van lieverlee zou vervagen. Ik denk niet dat dat mogelijk is maar het idee alleen al stemt mij intens verdrietig.
Plaats reactie