Sommige momenten zijn zwaarder of moeilijker dan andere momenten. In de dynamiek van ons dagelijks leven kan ik tegenwoordig redelijk goed een weg vinden bij het afwezig zijn van bdsm dynamiek. Het is er gewoon niet (meer) maar er is nog wel heel veel anders dat ons bindt, waar ik me prettig bij voel en wat ons beiden iets geeft. De moeilijkste momenten zijn de avonden waarin ik alleen ben met mijn gedachten en gevoelens, dat we beiden in een andere tijdzone bewegen helpt daar absoluut niet in mee, maar toch…ooit was dat anders. Waren avonden in de weekenden vaak gevuld met onze bdsm dynamiek, ook zonder ‘het spel zelf’. Er was een wisselwerking die gevoed werd vanuit onze beider verlangens, daarin inspireerden, stimuleerden en motiveerden we elkaar. Die wisselwerking is er nog maar zelden, tijd wees uit dat het overwegend vanuit één kant kwam. Ik was de grote inspirator, de fladderende vlinder die mijn partner kon verleiden, kon prikkelen met een simpel gebaar of woord, met een oog opslag. Ik kon het vuur in hem laten oplaaien, de twinkeling in zijn ogen tevoorschijn toveren. En dan ging alles vanzelf, dan kon hij de connectie met de delen in zichzelf maken, met de Dom in hem, met de Sadist in hem. Het enige dat er voor nodig was dat was mijn passionele gefladder.
Ik lijk echter uit gefladderd. Ik mis het zonlicht op mijn vleugels, ik mis het zuchtje wind dat mijn vleugels liet trillen. Zonder die wind onder mijn vleugels kan ik fladderen zonder te vliegen, kost het fladderen me meer en meer energie.
Mijn passioneel fladderen mis ik, de overgave die ik kon vinden met mijn passioneel gefladder mis ik. De sensuele vrouw die op grote hoogte kon vliegen mis ik. Het is niet alleen de wisselwerking met mijn partner die ik mis en zorgt voor eenzame momenten. Het zijn ook die delen in mij die ik intens mis.
In de moeilijke momenten fladder ik alleen, ik probeer te vliegen op mijn manier, omdat vliegen niet voorbehouden was aan de relatie maar bij mij hoorde. Mijn vleugels voelen echter ruw en gerafeld van het vele stoten, neerstorten en weer pogen op te stijgen. Dus vlieg ik kleine stukjes en in die momenten koester ik de warmte, het licht dat ik voel, dat verbinding maakt met het licht in mij. Ik probeer om met dat licht het gevoel van eenzaamheid te absorberen, want dit gevoel van eenzaam voelen legt mijn vleugels lam.
Plaats reactie