In het proces van verbinding zoeken, vinden en behouden volg ik een flow. Mijn eigen flow, op mijn manier met woorden en soms met meer creatieve uitingen zoals in mijn vorige blog.
Gesprekken daarover met mijn partner komen niet van de grond, ik wilde eigenlijk zeggen dat ze stagneren maar dat zou te groots zijn. Het raakt me, op een dieper gelegen niveau. Daar waar ik mijn rijke innerlijke wereld open stel en deel is stilte het antwoord. Ik kijk naar de jaren die achter ons liggen, naar de dynamiek binnen bdsm. Was het toen anders? Of heb ik er een acceptabele invulling aan gegeven voor mijzelf? De momenten waarin ik mij eenzaam en niet gezien voelde, waren dat momenten met stilte als antwoord op mijn openstellen?
Voor een deel is de duidelijkheid en ook de directheid waarmee ik nu navigeer makkelijker, voor een deel…want er is ook een deel dat er verdrietig om is. Dat beseft dat die innerlijke rijkdom die ik zo graag met met mijn partner deel is als een bloeiende tuin vol kleurrijke schakeringen die erom smeekt om gezien, aangeraakt, gekoesterd maar ook gevoed te worden. Het zonlicht alleen is niet voldoende om te blijven bloeien en mijn verdriet ligt in de angst dat het me zal ondermijnen. De stilte als antwoord op mijn delen. Ik weet nog steeds niet hoe ik daar voeding en energie uit kan halen, ik weet nog steeds niet hoe ik die stilte kan omarmen als deel van een dynamisch bewegen zonder dat het iets stuk maakt in mij.
Ik zoek, ik sta stil zonder te zoeken, ik luister, ik denk en ik voer een dialoog ..met mijzelf. Alles om te behouden wat is, om niet nog meer te verliezen, ook niet in mijzelf.
Plaats reactie