Navigeren tussen wat is, wat niet meer is en het onbekende, gecombineerd met moeizaam en soms gebrekkig communiceren. Het is een complexe weg, met moedeloze momenten, met frustraties maar soms ook met onverwacht mooie momenten.
Gister in de auto, op de weg terug nadat ik één van mijn jong volwassenen thuis afgezet had, was ik aan het nadenken over input waarmee ik mijn partner kon inspireren, zonder hem maar ook zonder mijzelf te frustreren. Het is al tijden niet meer zo vanzelfsprekend dat we spontaan bij een moment van bdsm beleven uitkomen. Daar waar we jaren geleden elkaar konden vinden met een simpel woord, een blik of een gebaar is dat niet meer. Ik mis dat maar ik probeer ook te zoeken naar andere wegen en manieren die leiden tot inspiratie en verbinding.
Mijn idee besprak ik onder het genot van een kop koffie en ik zag een glinstering in mijn partner zijn ogen verschijnen. Ik voelde de energie veranderen, hij was geprikkeld en geïnspireerd. Een belangrijk aspect om samen de dynamiek in te kunnen zetten (werkt uiteraard beide kanten op).
Mijn idee betekende dat ik me in weinig verhullende kleding kon tonen, dus trok ik slechts een paar kousen en een lang vest aan. Het idee werkte, het bracht ons bij een flow waardoor we al snel in overleg besloten dat kader los te laten zodat we de flow van het moment konden volgen. En ineens was het er, een soort magie, ik voelde wat het met me deed. Daar waar kort daarvoor het de masochiste in mij was die werd uitgedaagd werd nu de sub geraakt. En net zo snel als de magie was verschenen verdween deze weer. Een verandering van positie, een verandering in mijn partner. De overgang voelde kil, ik kon er mijn weg niet in vinden. Toen vervolgens ook nog vergeten werd rekening te houden met mijn fysieke beperking bereikte ik een grens en gaf aan dat het even genoeg was. Ik moest de fysieke (niet fijne) pijn verwerken en ik kon daardoor niets meer hebben aan andere (pijn)prikkels.
Zo’n moment is moeilijk, er is verdriet en onbegrip in mij dat voorbij gegaan werd aan een beperking die ik toch al vanaf het begin van onze relatie heb en bekend is bij mijn partner. Er groeit een gevoel van kwetsbaarheid en de noodzaak om zorg te dragen voor mijn eigen welzijn maakt dat ik een ander deel in mijzelf moet aanspreken.
Naderhand samen op de bank probeerde ik te praten, ik wilde weten of mijn partner het moment van de magie had opgemerkt. Dat had hij niet, en ik betrapte mezelf erop dat dit me diep raakte. Iets wat mij zo intens had geraakt was niet door hem opgemerkt. Ik wist niet goed wat ik daarmee moest. Toch wilde ik mijn gevoelens wel proberen te benoemen. Ik ben daar duidelijker en misschien zelfs directer in geworden. Als we een nieuwe weg willen zien te vinden dan komen we daar in mijn beleving nooit als we niet praten over wat in ons leeft, als we niet praten over wat er wel en niet in ons geraakt werd.
Ik zag hoe moeilijk het voor mijn partner was om te praten, maar ik zag ook dat hij zijn best deed en er niet voor weg liep. Wat voor hem wel een bekend en vertrouwd patroon is. In ons praten benoemde ik iets dat ik heel erg moeilijk vond om toe te geven. Mijn gevoel van veilig voelen was aangetast en daar waar ik normaal mijn veiligheid kon vinden in samen zijn, in samen napraten, in onze lichamen die elkaar raken terwijl we praten, kon ik dat nu niet. Ik gaf aan dat ik op zo’n moment het liefst naar bed ging omdat ik me in bed, in de slaapkamer, het meest prettig voelde als al deze emoties door mij denderen. Ik wéét hoe moeilijk het is voor mijn partner om dit te horen want hij wil die veiligheid zijn waarin ik wil wegkruipen. Maar hem in de illusie laten dat die veiligheid er nog steeds is voelt niet goed. Zonder openheid en eerlijkheid gaat die nieuwe weg zich niet openbaren.
We zijn naar de slaapkamer gegaan en daar wist mijn partner een deel van het magie-moment-gevoel terug te halen. Ik dook direct heel erg diep, vanuit een diep opgeslagen wens om me over te mogen en kunnen geven kon ik mee bewegen om daarna in een diepe slaap te vallen.
Het is mooi maar ook vermoeiend om zo te navigeren, om van intens voelen naar een kilte in mijzelf te gaan. Om van mee bewegen met de masochist naar waakzaam en alert te gaan. Om van beleven en voelen zonder woorden naar praten en het gesprek leiden te gaan. Om van moeizaam samen praten naar diepe overgave te gaan. Het is complex navigeren, alsof ik in en uit de delen in mij stap in tegenstelling tot het volledig in één deel kunnen opgaan en de flow beleven vanuit dat deel, vanuit dat gevoel.
Het kost me enorm veel energie, ook dat is een nieuw pad voor me om te bewandelen. Om regie te nemen, los te laten en weer te pakken als ik merk dat de situatie er om vraagt of als mijn partner de regie los laat of niet vinden kan. En dat benoem ik met respect, voor hem en voor mijzelf.
Plaats reactie