Deze laatste dagen hebben veel van me gevraagd. Ik ben moe merk ik, mentaal moe. Van het denken, van het praten, van gesprekken die ik voer, van belevingen van anderen die ik lees. Het leidt allemaal tot inzichten, soms versterkt iets een al bestaand inzicht, soms verandert een inzicht. Ik word zo opgeslokt door al deze processen dat ik soms niet in de gaten heb hoeveel energie het kost. Zojuist vroeg ik me af, is het alleen de verandering in mijn partner waar ik mee worstel of ben ik zelf ook veranderd. Het één kan bijna niet zonder het ander.
De veranderingen in mijn partner hebben overduidelijk een impact op mij, het lijkt me ook te hebben aangezet tot zelfreflectie. Ik werd keihard, en dat is nog subtiel uitgedrukt, teruggeworpen op mijzelf. Toen de veiligheden om mij heen leken te wankelen en soms zelfs waren weggevallen moest ik terug vallen op mijzelf. Kijkend vanaf waar ik nu sta vind ik het lastig om de juiste woorden te koppelen aan mijn gevoel. Want ik was toch niet zo afhankelijk geworden van de bdsm dynamiek tussen ons dat zodra die veranderende (en voor mijn gevoel verdwenen was) dat ik zonder die dynamiek ging wankelen? Mijn onderbewuste trok een vergelijking met de conditionering die ontstaan was in mijn eerste huwelijk. Een heel erg verkeerde conditionering ontstaan in de dynamiek van narcistische gedragingen en geweld van mijn ex man. Toen de relatie eindigde en ik ging ervaren hoe leven zonder die constante dreiging was ontdekte ik dat ik niet meer wist wie ik was. In het mij onzichtbaar maken om te overleven had ik mijzelf uitgewist. De jaren erna hebben mij voeding en licht gegeven om te helen en om te groeien, om weer mijzelf te worden. Waarom blijft ik, in het nu, denken aan die strijd? Waarom zie ik overeenkomsten? Welke overeenkomsten?
Het lijkt er op dat de impact van veranderingen in mijn partner, en van veranderingen in onze bdsm dynamiek, in mij de noodzaak tot stilstaan en herdefiniëren hebben opgeroepen. Ben ik soms bang dat ik mijzelf deels heb verloren in de overgave? De overgave aan deze dynamiek, het mee bewegen en aan de ander overlaten hoe de dynamiek zich verder ging ontwikkelen. Hoe dichter ik bij deze woorden kom des te moeizamer lijkt mijn denken te gaan, alsof ik door een dikke zware massa moet bewegen. Vaak is dit een teken dat ik bij een kern ben beland.
Plaats reactie