Deze week was best wel pittig, enerzijds met mijn eigen innerlijke strijden en zoektocht naar balans. Anderzijds speelde er veel om ons heen wat om ondersteuning door mij vroeg.
Het is goed mogelijk dat dit mij gevoeliger maakt. Vanavond raakte het me enorm dat mijn partner reageerde in een taal die ik nog steeds niet machtig ben, of gewoonweg niet op mij reageerde.
Ik probeer elke dag om te blijven delen en uiten vanuit wat in mij leeft, ik vertel wat ik droom, wat ik denk, waar ik mee worstel. Ik blijf me kwetsbaar opstellen, al is daar intussen wel een muurtje omheen gebouwd. Toch bood die muur vanavond weinig bescherming want ik was geraakt. Ik voelde boosheid opborrelen, hoe kan er nu van mij verwacht worden dat ik me kwetsbaar blijf opstellen als de reactie daarop stilte is. Ga ik het dan volhouden? Ga ik het redden als er niet meer gepraat wordt? Gaan wij het samen redden als we geen dialoog meer kunnen voeren?
Na het wandelen met de hond voelde ik me onrustig en doelloos, ik wilde niet verzanden in dat gevoel. Ik wilde naar een positieve flow, ook al kan ik daarmee weinig veranderen aan de situatie waarin ik me bevind. Wat ik wel kan veranderen is hoe ik ermee omga, en al voelt dat ergens ook als mijn kop in het zand steken, of als staken van het strijden om onze relatie te redden, ik heb ook heel hard rust nodig om op te kunnen laden.
Gelukkig wist ik een flow te vinden, weliswaar met een randje van verdriet maar wel met meer rust dan wanneer ik was verzand in de hevige emoties die in mij stormen.
Plaats reactie