Soms als de stilte van de dag neerdaalt valt de ‘andere’ stilte me zwaar. Elke dag fluistert een stemmetje in mijn hoofd ‘weer een dag zonder echte connectie’. Het begint me meer en meer duidelijk te maken dat ik connectie met de partner waarmee ik bdsm beleef mis. Heel hevig en heel diep is dit missen. Er is niets dat het op kan lossen zo lijkt het. We spreken elkaars taal niet meer, we leven in verschillende tijdzones en de tijdzones waarin we elkaar wel treffen wordt dit niet besproken.
Ik uit me niet meer, ik zeg niet meer hoe hevig ik de connectie mis want die bal kaatst keihard terug en ik heb de energie niet meer om te ontwijken. Gedurende de dag lukt het me nog wel om in de afleiding van alledag te verdwijnen. Maar zodra de stilte neerdaalt eisen gedachten en gevoelens hun plek.
Naarmate het weekend dichterbij komt voel ik een onrust in mijzelf toenemen. Ik zou graag de fysieke connectie van bdsm voelen en beleven en tegelijkertijd botst dat zo enorm met mijn gevoel. Ik weet niet hoe ik dat kan verenigen, ik weet niet hoe ik een weg vind in het veranderende landschap in mijn bdsm beleving. In dat landschap is de aanwezigheid van mijn partner als D niet meer vanzelfsprekend. Zijn we van D’s naar een andere verbinding bewogen, ik ben er nog niet uit wat deze nu precies is.
Spelpartners die samen ook een leven delen?
Was er ooit wel echt een D’s?
Is dit missen van de connectie iets van de laatste tijd of was deze sluimerend al langer aanwezig?
En welke weg wil ik er in vinden?
Welke weg kan ik er in vinden zonder mijzelf te verliezen?
Want ik wil de connectie met mijn bdsm stukjes behouden, ik wil deze eenzaamheid niet voelen. Ik wil niet telkens weer in deze stilte dwalen. Ik wil mijn partner en het leven dat ik samen met hem leef niet kwijt, maar ik worstel ook met een boosheid richting hem. Want ik spartel om boven water te blijven, ik struggle, ik hap naar adem, ik probeer mijzelf drijvende te houden en ik voer dit gevecht alleen, in mijn eentje.
Plaats reactie