Een tijd geleden stuitte ik op een Engelstalig interview met Chiba Eizo: Chiba Eizo en de kunst van gezicht marteling, de psychologie van Sm, touw en vernedering.
Sommige van zijn uitspraken bleven hangen bij me, spelen met vernederende handelingen aan mijn gezicht zijn gevoelig voor me. Met een verleden van mishandeling (waarbij ik vaak op mijn hoofd en in mijn gezicht geslagen werd) is het soms een mijnenveld aan emoties die getriggerd kunnen worden. Jarenlang heb ik mijn partner gevraagd om op vrijdagavonden niet mijn gezicht aan te raken tijdens seks of spel, ik kon toen zelfs een liefdevolle aanraking niet verdragen. In tijd was ik staat om vollediger te helen en kon ik de liefdevolle aanrakingen op vrijdagen verdragen zonder negatieve triggers. Tikken in mijn gezicht stonden lange tijd op de no go lijst, het was een harde grens.
Tot ooit in een spel Grey met zijn vingers op mijn lippen tikte, niet een zacht tikje maar een duidelijke tik. Het was verwarrend, het deed iets met me, het liet me balanceren op de grens van het grijze gebied waar ook het mijnenveld lag. Het lukte me om bij het mijnenveld weg te blijven en meer te absorberen wat het met me deed. Het bracht mij bij een dieper soort overgave, een ander soort overgave, ik kan er nog steeds niet de juiste woorden voor vinden.
Vanavond in een gesprek realiseerde ik me dat de meeste pijn in mijn masochistische stukje omgezet wordt in genot, pijn op mijn billen, borsten, benen, buik, vagina, rug die hebben allemaal een lijntje met mijn masochistische kant. Mijn gezicht niet, pijn daar is complex maar ik ben wel bereid om me er aan over te geven en zo mijn overgave te tonen. Behalve pijnprikkels aan mijn gezicht is er ook het stukje vernedering, ook dat is lange tijd een groot mijnenveld geweest waar ik liever niet wandelde.
Intussen heb ik ontdekt dat door vernedering te accepteren ik een diepere overgave kan tonen en daar haal ik (mentaal) zelf iets uit. Wat precies kan ik niet verwoorden maar ik voel wel dat het iets me iets geeft. De manier waarop Chiba Eizo uitlegt hoe de dynamiek tussen de Dom en sub werkt en verdiept wanneer er gespeeld wordt met pijn aan het gezicht en vernedering, was enorm verhelderend.
Zo realiseerde ik me vanavond dat zelfs wanneer ik als sub van Grey vastgezet wordt, of enorm veel pijn te verdragen krijg, mijn mimiek van mij is. Ik heb daar regie (waar ik het in alle andere aspecten niet heb) maar zodra hij met mijn gezicht gaat spelen, mijn uitdrukkingen stuurt, me alleen nog maar in staat stelt om met mijn ogen iets uit te drukken… dan openen deuren naar een heel andere dynamiek.
Plaats reactie