Daar waar in onze gesprekken pijnpunten nog steeds voelbaar en soms ook remmend zijn, af en toe zelfs belemmerend of een killswitch die het gesprek per direct eindigt, waren we in staat om in een spelmoment het moeizame tussen ons los te laten. Onze bdsm dynamiek is nog steeds anders (sinds de hersenbloeding van mijn partner) en het blijft voor mij een soort koorddansen. Ik wil graag diep duiken en zweven in het mij gedragen voelen, deze momenten zijn zeldzaam geworden. Om toch bdsm te kunnen beleven samen moet ik soms een grotere schakelaar in mijzelf omzetten, zo lijkt het althans. Het is echt lastig dat goed uit te leggen. Ik voel het verschil in mijzelf, ik kan wel weer genieten van onze bdsm momenten maar ik heb tegelijkertijd iets dat uit blijft staan. En soms kan ik me dan in het moment, of naderhand, melancholisch verdrietig voelen.
Dat gevoel neemt een grotere plek in dan het fijne van het moment, en ik vind het waanzinnig moeilijk om dat toe te geven omdat ik zie en voel dat mijn partner blij is met de stappen die we zetten. Omdat het voor hem een bevestiging is van niet elkaar te zijn kwijt geraakt. Dat is natuurlijk ook zo, ik zou niet in die dynamiek kunnen stappen als ik echt de connectie (met ons) volledig kwijt was.
Maar omdat het praten nog steeds zo moeizaam gaat blijf ik alleen met mijn gevoelens, die uit ik niet omdat ik mijn partner niet wil kwetsen, omdat ik niet de indruk wil wekken dat ik het niet fijn vond. Want ik heb er wel van genoten, en er was ook het gemis. Die twee moeten samen leren dansen zonder dat ik er zelf over struikel.
Plaats reactie