Omarmen

De afgelopen dagen ging het niet lekker met me, een soort zwaar (depressief) en eenzaam gevoel had me in zijn greep. Ik weet voor een deel waar het door veroorzaakt wordt, de rest is een optelsom van meerdere dingen die spelen en invloed op me hebben. Tel erbij op dat ik een echt zomermens ben en het feit dat de zon zich al maanden maar sporadisch laat zien me enorm begint op te breken.
Weten is niet altijd de weg naar verlichting, weten wat mijn gevoel veroorzaakt leidt niet tot een oplossing. Acceptie helpt, de dingen die ik niet kan veranderen leer ik omarmen. Geen gemakkelijk proces, dit gaat dus ook gepaard met vallen en opstaan, eigenlijk neig ik op dit moment er meer naar om het opstaan en vallen te noemen. En soms wil ik gewoon even niet meer opstaan, soms ben ik zo moe van al die strijden die ik moet voeren.

Dus was het extra nodig dat ik lief voor mijzelf zou zijn, daarom kroop ik gister met tablet onder een dekentje. Bewust wegblijvend van social media en een venijnigheid die daar rondwaarde. Bewust mijzelf terugtrekkend, in contact met mijzelf. Maandag heb ik een groot deel van de dag lopen huilen, geen idee waar de tranen vandaan kwamen. Ik bleef huilen. Ook een teken dat ik meer zorg voor mijzelf moest nemen. Op zulke momenten is mijn gevoel van eenzaamheid erg sterk, ik mis de delen in mijn partner die verdwenen zijn, ik mis mijn beste vriend die in 2013 overleed en ik mis mijn andere beste vriend met wie ik een soort aan/uit vriendschap had maar wel eentje die terugging tot 1995. Deze vriend overleed twee jaar geleden. Ik laat niet veel mensen toe in mijn leven, ik laat zeer weinig mensen echt dichtbij komen. Deze drie mannen zijn de enige die ik echt dichtbij liet komen, mijn partner laat ik uiteraard nog steeds dichtbij komen maar het is niet meer zoals het was. Dat rouwproces ben ik mij nog doorheen aan het worstelen.

Op momenten dat het slecht met me ging kon ik heel sporadisch aan mijn overleden vrienden laten weten dat het niet goed met me ging. Iets dat me absoluut niet gemakkelijk af gaat. Ik neig er namelijk naar om binnen één of maximaal twee dagen weer in balans te zijn. Dat is iets waar ik geen regie op heb, het gebeurt gewoon. Vroeger werd mij wel eens verweten dat ik een Jantje huilt/Jantje lacht was, ik snap dat voor een buitenstaander het kan lijken alsof de emoties ineens verdwenen zijn. Dat zijn ze niet, ze worden gewoon achter een muur geplaatst. Het is aan mij om dat proces te doorbreken, dus ben ik sinds zondagavond (al is het nu intussen wel meer afgezwakt) in contact met de minder mooie emoties. Met verdriet, gemis, eenzaamheid. Ik mis mijn vrienden, ik kan niet tegen hen zeggen hoe intens verdrietig ik ben. Ik mis hun grapjes en luisterend oor. Ik mis ze.

Gisteravond besloot ik een veilig kader voor mijzelf te creëren. Niet alleen met het dekentje op de bank en de kaarsjes aan, niet alleen met wegblijven van het speurwerk naar kunst, niet alleen met weg blijven van toxische gesprekken op social media, maar ook met de dingen die ik wél deed. Ik besloot om sommige foto collecties van mijn begraafplaatsfotoverzameling opnieuw te bewerken. Een veilig kader dat me ook rust gaf. Opnieuw tranen, ik zag in gedachten hoe ik met de vriend die in 2013 overleed samen met camera gewapend op een begraafplaats aan het dwalen waren. Er was toen net kanker bij hem geconstateerd en als niet spraakzame man deelde hij, weliswaar minimaal, zijn angsten met me. Ik bekeek de foto’s die ik had gemaakt en ineens voelde het alsof hij over mijn schouder mee keek en aanstuurde op een iets andere selectie van de door mij gemaakte foto’s dan ik online had staan. Ik glimlachte door mijn tranen heen, zo fijn dat ik zijn nabijheid eventjes kon voelen.

In de map met foto’s ontdekte ik foto’s van kasteel Doorwerth, die was ik totaal vergeten. Het zijn geen geweldige foto’s maar het is wél een bijzondere herinnering aan één van de weinige momenten dat we samen optrokken. Dus besloot ik de foto’s te bewerken en online te zetten, voor mijzelf. Om mijn gemis meer tastbaar te maken, om mezelf toe te staan te rouwen. Het maakt het gevoel van eenzaamheid niet minder hevig, maar het mag er zijn zonder dat ik er tegen aan het strijden ben. En dat is iets wat ik misschien wel te vaak doe, strijden tegen dat gevoel van eenzaamheid.