In de afstand ervaar ik een zekere rust, het enige wat me niet lukt is om vast te houden aan mijn voornemen niet te schrijven over de moeilijke momenten. Het voelt toch als een soort verraad aan mijzelf, aan de diverse delen in mij die de connectie met bdsm en D’s missen.
Onlangs sprak iemand een zin uit die bij mij nogal binnenkwam, het maakte me bewust van iets waar ik nog steeds een weg in probeer te vinden. Als de connectie met mijn bdsm delen is ‘aangezet’ en daarna in het dagelijks leven er een enorme stilte heerst dan raak ik nog verder weg van die delen in mij. Maar ook van mijn partner. Ik neem het hem niet kwalijk meer, dat stadium ben ik gepasseerd. Ik leg me er bij neer, het is een soort gelaten accepteren dat er soms even hevige magie kan zijn en daarna is er een groot niets. Een leegte waarin ik mij een weg baan. En die weg leidt me verder weg, leidt naar meer afstand omdat dat rust geeft. Ergens ver weg voel ik wel het verdriet, van de sub en van het meisje, maar ik ga er geen verbinding meer mee aan omdat dat te scherp is. Die scherpte wil ik niet meer voelen.
Een paar weken geleden stond ik volledig in mijn kracht als sub, stond ik krachtig en vol vuur in de bdsm dynamiek met mijn partner….en nu besef ik mij. Het was een moment opname, een ontzettend mooi, intens, diep en verbindend moment wat daarna weer werd losgelaten. Misschien ben ik het vooral, die loslaat. Ik kan en wil niet meer verdwalen in de leegte. Meer en meer word ik mij ervan bewust dat mijn partner het anders ervaart, dus kan ik het hem ook echt niet kwalijk nemen. Voor hem is die leegte er minder of niet, voor mij is die leegte groot en soms alles omvattend.
Dus moet ik een manier zien te vinden om de leegte een plek te geven zonder dat het mij leeg zuigt.
Afstand helpt me daarbij, het maakt alles net even minder scherp en helaas voelt het ook alsof ik daarmee beetje bij beetje afscheid aan het nemen ben van de sub in mij.
Plaats reactie