De film Histoire d’O zag ik al op erg jonge leeftijd (12 jaar). Ik herinner me nog zó levendig dat we naar de videotheek geweest waren als gezin. Dat werd eens per week gedaan en dan werd er voor een week aan films gehuurd, mijn broer en ik mochten samen 1 film uit kiezen, mijn vader koos de rest want mijn moeder gaf er niet zo veel om. Mijn vader huurde dan ook pornofilms, waar ik zelden interesse in had tot ik de afbeelding van deze videoband had gezien. Mijn hart sloeg over, ik had het gevoel dat iedereen iets aan mij kon zien en deed mijn best om net te doen of er niets aan de hand was.
Die film móest ik zien, ik zou echter nooit de privacy gaan vinden in het beste wel strakke gezinsleven dat door mijn ouders gevoerd werd. Dus…spijbelde ik, ik…dat brave, stille en dodelijk verlegen meisje dat op school het liefst onzichtbaar was. De video kon ik alleen maar in de woonkamer kijken, met de oplettende buren kon ik niet de gordijnen dicht doen. Ik herinner me nog heel goed de spanning van deze stiekeme actie, voor mij absoluut geen prettige spanning. Het haalde me bijna weg bij mijn voornemen, maar dan zag ik weer die voorkant van de videoband en dan wist ik heel zeker ‘ik moest het weten’. Wat het dan precies was wat ik moest weten laat zich lastig in woorden vangen, een gevoel? Een herkenning? Ik keek de film, met mijn 12 jaar was ik nog meer dan naïef en wereldvreemd. En toch leek het alsof ik zoveel van de film begreep, wat me later toen ik als volwassene de film opnieuw keek diep verwonderde. Hoe was ik in staat die volwassen bdsm dynamieken te begrijpen?
Wat ik me nog goed herinner was dat ik in zekere zin teleurgesteld was, de film had me ‘niets nieuws’ laten zien en ik had een daar een sterke honger naar. Ook dat is vreemd, ik had nog nooit iets gezien over seks, geen porno. Wel eens foto’s die in de Playboy stonden en ook wat er in de Penthouse stond maar dat had niet die uitwerking op me die deze film wel had. Alhoewel heel soms in een foto in de Penthouse ik een bepaalde energie herkende die me iets deed (ja, als 12 jarige).
Ik was dus teleurgesteld bij het zien van de film terwijl ik geen concreet beeld had bij wat ik dan had willen zien. Dat ongrijpbare heb ik eigenlijk altijd gehouden, ik kan intens genieten van goede bdsm dynamiek met mijn partner en ik kan me tegelijk heel eenzaam voelen. Dat gevoel lijkt op wat ik destijds als 12 jarige voelde. Het is ongrijpbaar, het is geen wens, geen verwachting. Ik denk dat het eerder een soort herinnering is, al klinkt dat misschien zweverig voor sommigen.
Als volwassende heb ik de film opnieuw gekeken, alleen. Want ik wist op voorhand dat ik erg emotioneel zou worden bij het zien, en dat klopte. Zelfs nu ik dit schrijf voel ik de tranen branden om het gevoel dat ik me herinner. Die diepe emotie voel ik altijd wanneer ik er fragmenten van zie.
Ik heb ook getwijfeld om de film ooit samen met Grey te kijken, was ik er wel klaar voor dat hij zou zien dat deze film mij zo diep raakt? Eigenlijk niet. Ergens voelt het alsof dit iets is dat ik diep weggestoken in mijzelf wil houden omdat het zo puur en ook zo breekbaar is.
Op YouTube is een film historica actief (MultiCathy) die geweldig mooie compilaties maakt met fragmenten uit de film. Deze weten precies die diepe emotie in mij te raken.
De volledige film is te vinden in het WebArchive.
Het boek heb ik ook gelezen, deze bevatte echter een aantal expliciete details die mij tegenstonden (en op het moment dat ik het las ook een trauma triggerde). Ook kreeg ik bij het lezen van het boek niet dezelfde vibratie als de film teweegbracht. De combinatie van beelden en muziek (Hans Zimmer) voegt voor mij duidelijk iets toe.
Plaats reactie