In navolging op mijn blog Grote ‘kleine’ stapjes wil ik graag iets delen over het vervolg. Al had ik me eigenlijk onlangs voorgenomen om iets minder te schrijven over de erg persoonlijke kant van mijn bdsm leven. Nu kwam dit vooral voort uit het bewandelen van een nieuwe weg die voor zowel mijn partner als mijzelf veel verdriet, gemis, frustratie en onmacht gaf en ik wilde niet blijven schrijven vanuit dat gevoel. Zeker niet omdat het voelde alsof het nooit zou kunnen veranderen….en dan was er ineens dat spontane moment waarop ik voorstelde om weer eens naar een bdsm avond in een club te gaan waar we in het verleden vele mooie momenten samen beleefd hebben (waar ik soms iets over heb geschreven).
Voor beiden was dit een grote stap die gepaard ging met onzekerheid en de wetenschap dat er een mogelijkheid zou zijn dat we de magie niet zouden kunnen vinden. Het is bijzonder om te zien hoe we daar samen een weg vonden, alle gevoelens mochten er zijn en als het niet goed zou voelen om daar samen bdsm te beleven dan hadden we gewoon een sfeervolle avond uit in een mooie ambiance.
Ondanks de drukte in de speelruimte, iets waar ik altijd moeite mee heb zoveel ‘toeschouwers’ wisten we onze eigen bubbel te vinden. Het kader werd gevormd door een mooie kooi waar Grey mij in plaats liet nemen op een stoel en mij vast zette zodat hij mijn lichaam kon bespelen. Vanaf dat moment verdwenen de mensen om ons heen, ik zag alleen nog maar die man voor mij die mij mee wist te voeren naar een magische plek waar we dansten tussen de sterren. Ik heb gezien hoe mijn partner met wie ik al meer dan 15 jaar lief en vooral ook veel leed deel opnieuw verliefd op mij werd. Ik heb ervaren hoe de kracht in mij haar weg naar buiten wist te vinden, die krachtige sensuele vrouw die het vuur van onze passie weet aan te jagen. Het was overweldigend om te ervaren, zo krachtig, zo mijzelf, zo in connectie met deze delen in mij. Zo in sync met mijn partner.
Toen we naar de bank togen omdat de beperking in mijn lichaam iets meer van mij had gevergd dan ik in het moment zelf door had was het heerlijk om met mijn hoofd op de benen van Grey te liggen, diep weggedoken onder twee lagen dikke dekens terwijl mijn lichaam weer op temperatuur kwam. We genoten van de rust, in ieder van ons en in ons gezamenlijke stukje en na een tijdje laaide bij mij het verlangen op om nog een keer te duiken samen. En wat doken we! Diep, intens, gulzig en zo volledig in balans samen. En daarna toen we om half vier ’s nachts thuis kwamen en vanmorgen bij het wakker worden nog eens. Er was een gretig en gulzig samensmelten wat ons voldaan en enigszins uitgeput de zondag door heeft laten brengen. Waarbij ik me vandaag erg kwetsbaar voelde (wat overigens mag en erbij hoort)….maar wát een intens bijzonder delen was dit. Ik ben echt onderuit geschoffeld door het feit dat we dit samen wisten te vinden.
Plaats reactie