Ineens zijn de plannen voor het weekend veranderd en manlief vraagt of ik misschien ruimte kan vinden om na te denken wat ik dan zou willen. Mijn vrijdagen zijn doorgaans gevuld met het helpen van een halfzijdig verlamde vrouw met haar huishouden, veel fysiek werk en dus ruimte om in mijn hoofd te dwalen. Ik schrok van mijn eigen gedachte en besloot het nog even opzij te zetten en later op de dag te ‘voelen’ of het nog steeds goed voelde. Los van de spanning die ook was gaan sluimeren voelde het later nog steeds als iets dat ik zou willen, dus bij thuiskomst deelde ik mede ‘Misschien kunnen we weer eens naar Place de Nous gaan?’.
Ik weet dat mijn partner daar graag naartoe gaat, met alle veranderingen en de wetenschap dat bdsm beleven met toeschouwers bij mij altijd veel (niet prettige) spanning oproept, is en blijft het voor mij een stap om ernaartoe te gaan. We hebben in de afgelopen weken al wel gesprekken gevoerd waarin deze stap ter sprake kwam, om de verbinding aan te blijven gaan is het goed om ook terug te keren naar de plekken waar we in het verleden juist hele intense momenten van diepe verbinding hebben ervaren. Zelfs met het risico dat bij mij de deuren dicht blijven, op een kier staan of nadat ze even open stonden weer sluiten.
Het zijn stapjes die ons toch verder brengen. Dus was ik vanmiddag alvast aan het aftasten wat mijn outfit voor morgen gaat worden, voor mij is het extra belangrijk dat ik me er prettig en vrouwelijk in voel, dat het me helpt om in mijn sensuele kracht te staan. Hopelijk voelt het morgen nog steeds net zo goed als het vanmiddag deed en gaan we een goede avond beleven.
Plaats reactie