Tijdens film kijken kwam een specifieke zin keihard bij me binnen ‘Ik ben mijn verdriet geworden’. De hoofdrolspeelster schreef een dagboek waar ze haar gedachten vrij kon uiten, vrij van de morele normen en waarden die de wereld waarin ze leefde beheersten. Ik leef in een wereld die relatief vrij is, er zijn geen morele waarden en normen die mijn wereld beheersen en toch….voel ik mij niet vrij.
Het besef kwam binnen dat mijn schrijven mijn tralies geworden is, misschien wordt het tijd om het over een andere boeg te gooien. Dat wat was en niet meer terugkomt een plekje geven, begraven in een digitaal archief en me meer bezig houden met de dingen (aan bdsm gerelateerd) die mij in staat stellen de connectie ermee aan te gaan. In welke vorm ik dat ga gieten weet ik nu niet, ik denk dat dit gaandeweg wel helder wordt. Ik wil mijn gemis niet bagetalliseren, ik wil wel voorkomen dat het me ketent. Daarom schuif ik al mijn ‘Dwalingen‘ naar het archief, deze wil ik niet verloren laten gaan maar ik wil me er ook niet meer door laten leiden. Verder zal ik meer kunst en (eigen) fotografie delen, omdat daar voor mij momenteel de meeste connectie gemaakt wordt. Ik hoop dat het me lukt om meer poëzie te schrijven, maar aangezien mijn laatste poetisch dwalen dateert van December 2023 durf ik er nog niet op te vertrouwen.
Waar ik vooral naar op zoek wil gaan is inspiratie, de dingen binnen bdsm die me inspireren zelfs, of ondanks, dat ze mijn gemis ook (aan)raken.
Plaats reactie