Na een warme avond met vrienden en open gesprekken, met alle ruimte om over wederzijdse bdsm dynamieken te praten, valt de stilte als een zware deken neer.
Een stilte die zoveel omvat, het mooie, het gemis, het complexe, de strijden, en een hevig gevoel van eenzaamheid. Ik tracht vast te houden aan het mooie, deze vriendschap is een bijzondere die ik koester. Het geluk van dit stel en hun D’s ligt me na aan het hart, en staat tegelijkertijd in schril contrast met wat ik voel en ervaar in mijn eigen relatie en D’s.
Zo graag zou ik in staat zijn een knop om te draaien, een knop waarmee er een wederzijdse beleving van dynamiek ervaren wordt. Zo graag zou ik in staat zijn een knop om te draaien die mij een partner (terug)geeft die bewust inzet om deze dynamiek te voeden. De knop bestaat niet, een pad inslaan met een andere bdsm partner wil ik niet, ik kan alleen maar vertrouwen op de hoop en wens dat we hier samen uit gaan komen of ik (beter) leer omgaan met deze eenzaamheid.
Het helpt natuurlijk niet mee dat de verschillen soms zo groot zijn, mijn partner die zich al vroeg (en enigszins overprikkeld) terugtrekt en ik als avondmens. Mijn partner die moeilijk praat en nog moeilijker vragen stelt en ik die gesprekken weet aan te jagen door vragen te (blijven) stellen maar dit weer niet goed in kan zetten als het om mijn eigen gevoelens gaat, dan is het alsof ik met en tegen mijzelf praat terwijl ik een dialoog met mijn partner mis en nodig heb.
Wat zou het fijn zijn als dit alles terug te brengen was tot een paar knoppen waar aan gedraaid kon worden tot de juiste bandbreedte gevonden was.
Plaats reactie