In de late avond uurtjes, overgaand in de nachtelijke rust, mag ik graag bezig zijn met zoeken naar vintage kunst om te delen. Soms na een nacht slapen is de rust van deze bubbel bij me gebleven, ik open FetLife om mijn feed te bekijken en merk dat sommige foto’s en teksten hard bij me binnenkomen. Deze gevoelens staan in enorm contrast met de rust van mijn avondbubbel, die wordt gevuld met een serene rust waarin ik een connectie met mijn onderdanige kant kan aangaan zonder hevig gemis. Soms is er even een vonkje dat uit het gemis opduikt maar al snel door de donkerte wordt geabsorbeerd. Overigens is dit geen onprettige donkerte, het is van het soort dat de scherpe randjes laat verdwijnen.
Terwijl in het ochtendlicht alles anders binnenkomt, harder en duidelijker. Ik lees een quote die me hevig raakt, over een donkere plek waar je haar naartoe mag brengen maar nimmer achterlaten. Een deel van mijn sub zijn is in die donkere plek achtergebleven, het zijn de andere delen die soms een connectie met haar kunnen aangaan en heel heel sporadisch weet ze haar weg naar het licht te vinden.
Ik schenk nog maar een koffie voor mijzelf in terwijl ik alle emoties die neer warrelen er laat zijn. Dat is mijn manier van licht door laten breken in die donkere plaats.
Plaats reactie