Vanuit pijn, een gevoel van eenzaam en verloren voelen, vanuit het niet meer voelen van de connectie…heb ik een tijd geleden uitgesproken dat ik niet meer de Zijne ben. Dat heeft onze dans danig gecompliceerd, want we dansen nu met een verschil in beleving. In zijn gevoel ben ik nog steeds de Zijne, hij doet uitspraken als ‘je bent van mij’ en dat mag. Het is zijn gevoel en we hebben afgesproken dat onze beider gevoelens er toe doen en ruimte mogen krijgen.
Mij steekt het soms, wanneer hij benoemt dat ik van hem ben. Niet omdat ik dat niet wil zijn, omdat ik het niet meer kan voelen zoals eerst. Dat stukje in mij is zwaar beschadigd, en soms wanneer we dansen (wat ik een mooiere verwoording vind dan spelen) is het voor mij alsof we doen of we de misstappen in de dans niet zien. Ze zijn er niet, ze worden buiten spel gezet.
Voor de sub in mij is dat verwarrend dansen, want zij draagt de pijn wanneer ze danst, ze voelt met elke beweging de beschadigingen en in zijn ogen ziet ze geen erkenning hiervan. Alleen maar blijheid, warmte en dankbaarheid om wat er (weer) is, om wat hij mag voelen, om de bevestiging dat ze de Zijne is.
Al dagen sluimert er een pijn in mij, niet te benoemen, bijna onzichtbaar. Al dagen probeer ik voor mijzelf te duiden waar deze door veroorzaakt wordt, welke pijn het is.
Ik denk dat het me begint te dagen, het is de pijn van de sub, van wel dansen maar zich in haar pijn niet gezien voelen. Van wel dansen maar niet gehoord worden. Van wel dansen maar geen vragen die gesteld worden over hoe zij het beleeft.
Plaats reactie