Sommige momenten trekt de deken van stilte dusdanig strak dat ik me bijna verlamd voel, ik doe mijn best er een koestering in te vinden. Het is wat het is, ik wist al een tijd dat onze bdsm dynamiek was veranderd, het oude gaat niet meer terugkomen en ik doe echt mijn best een weg te vinden in de nieuwe dynamiek.
Alleen deze momenten vallen me zwaar, de stilte die mijn eigen gedachten laat weerkaatsen, het besef dat ik in de moeilijke momenten alleen zwem stemt me verdrietig. Ik probeer mezelf te laten drijven, even niet zwemmen. Gewoon in het nu blijven, in het nu waar gemis sterk aanwezig is.
Erover schrijven doe ik steeds minder, nog altijd spookt een zin die me ooit diep kwetste door mijn hoofd. ‘We weten het nu wel’. Maar wat als ik het voor mezelf nu nodig heb om uit te blijven spreken wat het met me doet wat ik ben kwijtgeraakt ?
Dat is míjn proces, mijn manier van rouwen en loslaten en ook mijn manier om te leren navigeren op deze nieuwe paden. Verstoken van een Dom die naar me luistert en met me communiceert, gedragen door een Dom in zijn goede momenten. Ook dat is een verwarrende dans.
Soms denk ik als je lees wees vrij en vlieg 🙏 het leven is zo kwetsbaar en kort om zo vast te zitten . Ik gun je de blijheid van het bestaan ❤️
LikeGeliked door 1 persoon