In gedachten ontsnap ik aan de donkerte die oneindig lijkt. Het zijn alleen nog dromen van wat was die mij iets bieden, dromen over een toekomst lijken uitzichtloos.
Woorden laten verstek gaan of worden door de duisternis geabsorbeerd. Misschien is het boek al langer dicht en kan of wil ik het niet zien. Het gevoel van niet meer kunnen zijn wie ik ben, niet kunnen voelen waar ik zo intens naar verlang. De vrouw in mij langzaam zien verdwijnen, het is een pijnlijk proces. Een vorm van innerlijk dood gaan terwijl alles in mij schreeuwt om te mogen leven, om te mogen zijn. Om in de dynamiek te dansen. Het gebrek aan dynamiek, aan samen bewegen, de moordende stilstand. Het breekt me, beetje bij beetje breekt het me. Ik brokkel af tot er niets meer over is.
Hoe kunnen een Locked in Dom en een verlamd subje ooit de weg terug naar elkaar vinden?
Ik weet het niet, ik word soms wanhopig van dit gevoel van langzaam leegbloeden. Van het missen van voeding, van licht, van mijn bladeren uit kunnen strekken naar het warme zonlicht. Het is al zo lang donker daar waar ik ben.
Plaats reactie