Onlangs schreef mijn partner over hoe hij deze fase beleeft, hij was tot een inzicht gekomen dat hem hielp en hij noemt dit het Locked in Dom zijn. Mocht je zijn blog willen lezen kan dat hier (mits je een FetLife account hebt).
Tijdens het lezen voel ik vrijwel niets, wat nog weer eens bevestigd dat dit alles bij mij wonden heeft achtergelaten waarvan ik nog niet geheeld ben. Zonder twijfel vind ik het fijn om zijn visie te lezen, want in onze gesprekken komen we daar maar moeizaam bij. Soms zou ik willen dat hij de weg naar schrijven en komen tot zelfreflectie op eenzelfde manier kon ervaren als ik dat doe. Voor mij zijn het deze schrijfsels die me helpen, die maken dat ik me ietsje minder verloren en eenzaam voel, maar die er ook voor zorgen dat mijn inzichten helder(der) worden, of veranderen. Het maakt dat er innerlijke processen in gang gezet worden die ook leiden tot een innerlijke groei. Soms ben ik bang dat dit een afstand tussen mij en mijn partner vergroot. Maar net als hij niet kan veranderen wie hij is en hoe hij omgaat met wat in hem en in zijn leven speelt, zo kan ik dat ook niet.
Schrijven is voor mij een soort lifeline. Het is er altijd, geduldig, niet veroordelend, wachtend tot ik zover ben om mij te openen. En de inzichten die ik daarin opdoe neem ik mee, mijn leven en mijn relatie in. De laatste tijd voelt dat echter steeds vaker als een extra obstakel, ik kan het nog maar zelden delen met mijn partner. Soms probeer ik te praten dan stagneert ons gesprek, ik krijg onvoldoende van hem terug om me verder te openen. Wanneer dit een paar keer is voorgekomen dan trek ik me meer terug, dan uit ik me niet meer vanuit de diepte en blijf aan de oppervlakte. Ik weet dat dit een logisch proces is, het is kiezen voor een gevoel van veiligheid want in het praten en stagneren ervaar ik een gevoel van onveiligheid. Zelfs al weet ik dat mijn partner dit niet bewust doet.
Nu hij het beeld heeft geschetst van de Locked in Dom waren de eerste gedachten die in mij opkwamen ‘maak er maar Locked in Man van’, want het reikt in mijn beleving verder dan de bdsm connectie. Ook de man begrijp ik vaak niet meer in zijn manier van uiten, dat leidt soms tot irritaties en zelfs bijna ruzie (wat we voorheen zelden hadden). Een ander aspect waar ik te vaak aan voorbij ga is de energie die dit mij kost, het zoeken naar (betere) manieren van met elkaar communiceren, het niet reageren wanneer ik merk dat ik geïrriteerd raak, het missen van de connectie die we hadden als partners. Want ook daarin is er veel verloren gegaan. Ik ben een groot deel van de partner die ik had kwijt, en sommige stukjes die nu meer getoond worden ervaar ik niet als prettig. Ik ben veel bezig met mezelf afschermen om minder erdoor geraakt te worden, en ook dat kost energie.
Tel daarbij op dat veel van de lol die we samen hadden ver weg is, dus alles voelt ongelooflijk zwaar momenteel. Het ‘gewone’ samen zijn, het samen leven, een relatie hebben, het missen van de bdsm connectie, het missen van de Dom, het missen van een sociaal leven als stel. Het is een groot grijs gebied geworden waarin heel soms de zon wat kleur geeft, en ik mijn best doe om dat uit te vergroten en mijzelf op te warmen aan die stralen zodat ik weer even vooruit kan.
Het is overleven geworden en ik dacht dat ik dat jaren geleden achter me gelaten had. Nooit had ik kunnen vermoeden dat in de liefdevolle en stabiele relatie die we hebben er zoiets kon voorvallen, iets waar niemand schuld aan heeft maar wat wel een enorme impact heeft.
Plaats reactie