De laatste tijd probeer ik een connectie te maken met mijn subkant, handelingen die voorheen me bij gevoel brachten zijn leeg en doods. Wanneer ik probeer mijn partner erin te betrekken, in de hoop dat er dán iets in mij gebeurt, ook dan is het volledig gevoelloos. Alsof een onzichtbare stekker eruit getrokken is, of zoals ik het vanavond probeerde in woorden uit te leggen….ik doe het omdat ik hoop dat de deur in mij die is dichtgeslagen weer open zal gaan.
Ik weet op dit moment niet wat me triester stemt, de leegte in mijzelf of het feit dat ik geen dynamiek in beweging krijg. Aan mijn partners kant is er wel gevoel, het doet hem wel iets, maar het is alsof wat hij uitzend door mij niet wordt ontvangen.
Het maakt dat ik me nog meer verlaten voel door mijzelf.
Plaats reactie